กระทง ไฟเย็น และโคมยี่เป็งของอิฉัน
posted on 02 Nov 2009 17:30 by rainy-day
สวัสดีค่ะ ^_^~
สุขสันต์วันลอยกระทงค่ะ
จริงๆโผล่มาเทศกาลไหนก็ "สุขสันต์วัน...." มันทุกเทศกาลนั่นแหละ (ฮา)
หลังจากพลาดอัพวันฮัลโลวีนไปแล้ว ก็เลยมาอัพวันลอยกระทงซะหน่อย
ปีนี้ได้ไปลอยทั้งของจริงแล้วก็ลอยที่เอ็กซ์ทีนด้วยล่ะค่ะ
แปะที่เอ็กซ์ทีนก่อน
ไปลอยที่บ่อ แกะแพะ สาขา 2
ถึงแม้จะเลยวัยแกะแพะมานานโขแล้ว แต่เห็นว่าเหมือนจะเป็นบ่อเดียวที่เกี่ยวกับเรื่องเรียน (ซึ่งต้องเอาไสยศาสตร์เข้าช่วยกันน่าดู??) ก็เลยไปลอยซะบ่อนี้ล่ะ
ท่านใดเคียดแค้นนังเรนนี่เป็นการส่วนตัวสามารถแวะเวียนไปผลักกระทงให้เด้งไปเด้งมาไ้ด้จนสาแก่ใจค่ะ
*หัวเราะ*
คำขอพรของปีนี้
ติดบูสเตอร์เป็นเปลวไฟโชติช่วงสว่างไสว เร่ิงคำขอให้รุ่มร้อนประหนึ่งเปลวไฟโหมกระหน่ำ!!
โอ...ร้อนแรงอะไรเ่ช่นนี้นะ~!!!!
ดังนั้นปีนี้ก็สู้ๆ ^_^~
ทีนี้ก็เลยได้โอกาสเปิดดูของปีก่อนๆ
นังเรนนี่ลอยที่เอ็กซ์ทีนมาปีนี้ก็ครั้งที่สามแล้ว ตลกดีที่เพิ่งรู้ตัวว่าคำขอพรทุกครั้งก็มีแต่ประมาณนี้
อันนี้ของปี 2008
เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่าแม้แต่กระทงก็ยังทำซ้ำหน้าตาแบบเดิม
ส่วนของปี 2007 ที่อ่านแล้วถึงกับขำพรืดออกมา
เพราะที่เพิ่งจะพิมพ์ไปของปีนี้เกือบจะเหมือนของเมื่อ 2 ปีก่อนเด๊ะเลย...
ฮา...
3 ปีผ่านไป นังเรนนี่ช่างไม่มีการพัฒนาเอาซะเลย
แล้วก็มาว่ากันถึงที่ไปลอยกระทงจริงๆกันบ้าง
หมายเหตุ - เรื่องต่อไปนี้ยาว...เรื่องจริง...และตอนท้ายๆแอบระทึก (รึเปล่า?)
อ่า..อย่างน้อยนังเรนนี่ก็ระทึกจะแย่
และอยากให้ระวังตัวกันเยอะๆนะคะช่วงเทศกาล เหมือนจะไม่มีอะไรแต่ก็อันตรายเหมือนกัน
(หรือเราคิดมากไปเองหนอ)
เมื่อเย็นเพิ่งไปลอยกระทงมา
ได้เล่นไฟเย็นด้วยล่ะ!! แฮ่ๆ
อยากเล่นมานานแล้ว
เมื่อปีที่แล้วจำได้ว่าไปงานลอยกระทงมาเหมือนกัน แล้วก็พบว่าเค้าไม่ขายพวกของเล่นเหล่านี้กันในวันงาน ถ้าจะเล่นต้องซื้อเตรียมไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว
ปีก่อนจึงได้แต่ทำตาละห้อยมองคนข้างๆเล่น
จนเค้าเห็นใจให้ฟรีมา 1 ห่อ...!
นี่สายตาเรามันออกขนาดนั้นเลยเรอะ!? (ฮา)
มาปีนี้จึงเตรียมพร้อมค่ะ ซื้อตุนไว้ก่อนตั้งกะยังไม่ถึงวันงาน
(บางท่านอาจจะเห็นแว้บๆในเฟซบุ๊ค ว่านังเรนนี่พร่ำเพ้อเรื่องให้เตรียมซื้อไฟเย็นกับเพื่อนๆอยู่พักนึงเลย =_=;)
ปีนี้ก็เลยได้แบ่งให้น้องที่ไม่รู้จัก แต่มาช่วยถ่ายรูปให้ ไป 2 ห่อด้วยล่ะ
เพื่อนบอกว่า
"ดีจังเนอะ เมื่อปีที่แล้วมีคนแบ่งให้เรา แล้วปีนี้เราก็ได้แ่บ่งให้คนอื่น"
"อืมๆ"
"...ปีหน้า..น้องเค้าก็คงได้แบ่งให้คนอื่นอีกเหมือนกัน"
"อื้อม"
คิดอย่างนี้แล้วรู้สึกดีแฮะ ^_^~
มาที่เรื่องโคมยี่เป็ง
เจ้าโคมสีขาวทำจากกระดาษบางๆ จุดไฟไว้ที่ฐานให้มันลอยยยยยย ขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนน่ะค่ะ
อา...ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง เราก็จะได้เห็นโคมลอยเต็มท้องฟ้า
อะโหย...แค่คิดก็เคลิ้มแล้วล่ะค่ะ เป็นความใฝ่ฝันของนังเรนนี่ (ผู้ซึ่งเกิดมาไม่เคยลอยโคมกับเค้าเลยสักครั้ง) ว่าอยากจะลอยบ้างงงงงง
จึงหันไปโน้มน้าวเพื่อน
"...ลอยกันเหอะ...นะๆ อุตส่าห์มาถึงงานทั้งทีมันต้องลองลอยดูซักครั้ง"
เพื่อนยังลังเล...จึงตัดสินใจชี้โบ๊ชี้เบ๊ขึ้นฟ้า
"โฮ่ยยย!!! นั่นๆๆ ลอยขึ้นไปแล้ววว นั่นด้วย นั่นอีก เต็มเล้ย!!!สวยเนอะๆ"
...ทุกคนเริ่มเห็นดีเห็นงาม หลังจากผ่านการต่อราคาพอเป็นพิธีหน้าร้าน สุดท้ายก็ได้โคมมา 2 อัน
กว่าจะฝ่าฝูงชนแน่นขนัด และเสียงไอค่อกแค่กรอบตัวไปได้ เล่นเอาเหนื่อย
"...พวกเราน่าใส่แมสก์มานะแก ทุกคนเค้าจะได้รังเกียจแล้วหลีกทางให้"
พยายามทำตัวลีบแทรกซึมท่ากลางผู้คนมากมายก่ายกองต่อไป เพื่อหาทำเลสำหรับปล่อยโคม
มาจบที่ท่าน้ำขนาดกำลังดี เห็นหลายคนกำลังปล่อยโคมอยู่เหมือนกัน
ก็เลยตัดสินใจเอาตรงนี้ละฟร่ะ ตรูวเดินต่อไม่ไหวแล้ว
ตรงท่าน้ำมีบันไดปูนขนาดใหญ่ให้เดินลงค่ะ แต่ว่าค่อนข้างชันแล้วก็ดูน่ากลัวนิดหน่อย
นังเรนนี่ซึ่งเดินต้วมเตี้ยมอยู่คนสุดท้่ายมาหยุดอยู่ตรงหน้าทางลง ณ บันไดขั้นบนสุด
มองลงไปเห็นเพื่อนที่มาด้วยกันกำลังวิ่งหลั่นล้าอยู่ตรงขั้นกลางๆของบันได
และโคมยี่เป็ง(ของคนอื่น)ที่จุดไฟเรียบร้อยขนาดใหญ่ซึ่งถูกปล่อยออกมาแล้ว
ทว่าไม่ยอมลอยขึ้นฟ้า...
แต่กำลังวิ่งไล่หลังเพื่อนอิชั้นมา...!!!
และที่แย่คือมันยังไม่รู้ตัว....!!!!
นังเรนนี่กับเพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ข้างบน (และเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด) ไม่รู้จะทำไงดี
เพราะโคมก็ใหญ่มาก...และแน่นอน ไฟที่อยู่ข้างในก็ดวงใหญ่มากด้วยเช่นกัน
ที่สำคัญคือมันวิ่งเร็ว(ในแนวระนาบ) อิ๊บอ๋ายเลยเฟร่ย!!!!
ที่จริงแล้วเอ็งควรจะลอยขึ้นฟ้าไม่ใช่เรอะ!?
จึงได้แต่พร้อมใจกันแหกปาก
"เห้ยยย!!! แก...โคม ข้างหลังๆๆ!!!"
(และเต้นเหย็งๆไปด้วย...)
เพื่อนผู้ถูกโคมยี่เป็งยักษ์ไล่ตาม (พูดอย่างนี้แล้วฟังดูเหมือนหนังสัตว์ประหลาดยังไงไม่รู้) หันมามองหน้านังเรนนี่กับเพื่อนอีกคนที่ืยืนดิ้นแด่วๆ(?) อยู่บนบันไดขั้นบนสุดแบบงงๆ แล้วก็หันไปมองข้างหลังแบบงงๆ
จากนั้นก็อึ้งไปแป๊บนึง...แบบงงๆ
ก่อนจะเริ่มเล่นวิ่งไล่จับกับโคมตรงกลางบันได....
ท่ามกลางเสียงเชียร์ของเพื่อนๆและคนข้างเคียง
อนาถแท้....
ภาพสาววัยยี่สิบต้นๆวิ่งลันล้าเป็นหนังอินเดียกับโคมยี่เป็นอันใหญ่ใช่ว่าจะหาดูได้ง่ายๆ
สุดท้ายมีคนคว้าโคมไว้ได้ ขณะที่มันยังคงเคลื่อนที่ในแนวระนาบตรงกลางบันไดนั่นเอง
เล่นเอาตกอกตกใจไปกันหมด...
แต่ที่ตกใจที่สุดก็อีตอนที่เงยหน้าขึ้นมาหลังจากกระโดดเหย็งๆเชียร์เพื่อนอยู่ตรงหัวบันได แล้วก็พบกับใครบางคนที่ยืนห่างออกไปไม่ถึงสองฟุตนั่นแหละค่ะ...
"....อ...อ้าว...."
ไอ้หยา...!!
"...สวัสดีค่ะอาจารย์"
....ซีดดดด
ท่านอาจารย์ที่เป็นหัวหน้าของวอร์ดศัลยฯ ที่นังเรนนี่เพิ่งเริ่มขึ้นเรียนวันนี้วันแรกนี่แหละค่ะ
เพิ่งเปลี่ยนวอร์ดวันแรกก็เอาเลยตรูว ..
...อาจารย์เลิกคิ้ว...สีหน้าบอกชัดเลยว่ายืนอยู่ตรงนั้นนานแล้วและเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นยันจบ
(...แน่นอนว่ารวมถึงท่ากระโดดและเสียงโวยวายประหลาดๆทั้งหลายแหล่ด้วย)
*ทรุด*
แต่อาจารย์ก็ใจดีนะคะ ไม่ได้ว่าอะไร ติดจะขำๆด้วยว่า "พวกเอ็งเ่ล่นอะไรกัน"
แต่เล่นเอาใจหายใจคว่ำหมดเลย เหอะๆ
หลังจากอาจารย์แยกออกไปแล้ว
นังเรนนี่ก็ยังไม่ลืมปณิธานเดิม...คืนนี้ยังไงก็จะลอยโคมให้ได้เฟร่ย!!
เดินลงมาหาทำเลได้เหมาะเจาะแล้ว กำลังสงสัยกันอยู่ว่าจะทำไงดี เพราะไม่มีใครทำเป็น (เจริญล่ะ)
เลยตัดสินใจแอบสังเกตคนข้้างๆก่อนว่าเค้าจะลอยกันยังไง
"นั่นๆ เค้าจุดไฟแล้ว"
"อืม...ต้องรอลมดีๆด้วยล่ะ"
"อ๊ะ..นั่น ลอยแล้วๆๆๆ"
"....อะ...."
"...เฮ่ย...!!!??"
"ดูดิมันลอยไปติดสายไฟอ้ะ!!!"
"เฮ้ยๆๆๆ ไหม้ๆๆ ไหม้แ้ล้ว!!!"
"ระเบิดแน่เลยเหวยยย!!!"
สารพัดจุดจบเลวร้ายของโคมอันเบ้อเริ่มที่ลอยไปติดกับสายไฟเหนือต่อโต๊ะของร้านอาหารริมทางที่มีคนนั่งอยู่ วิ่งวนในหัวนังเรนนี่เป็นฉากๆเลยค่ะ...แบบว่า "ระเบิดแน่เลย" "ไฟช็อตแน่ๆ" "ซวยแล้ว..ถ้าไฟไหม้จะทำไงวะเนี่ย"
อะไรอย่างนี้...
พร้อมกันนั้น ทุกคนก็พากันถอยห่างชิดไปทางริมน้ำมากขึ้นโดยมิได้นัดหมาย เนื่องจากยังไม่กล้าเดินขึ้นไปเพราะโคมมันติดแล้วก็ไหม้อยู่ตรงสายไฟที่พาดเหนือหัวตรงทางลงท่าน้ำนั่นเอง..
ซวยแล้วๆๆ ถ้าไฟมันไหม้ปิดทางขึ้นท่าน้ำแล้วจะทำไงฟร่ะ ว่ายน้ำก็ไม่เป็นจะหนีไปไหนเนี่ย
(คิดไปนู่น)<<คิดจริงๆนะคะ
มือก็ืถือโคมของตัวเองสองอันที่ยังไม่ได้จุดไฟไว้ด้วยค่ะ (ก็ยังหวงอยู่...ฮา) แต่ก็ขยับออกห่างจากตรงนั้นให้มากที่สุดล่ะ เผื่อจะตูมตามขึ้นมา =_=;
สุดท้ายแล้วไฟก็ลุกพรึ่บพรั่บอย่างสวยงามอยู่บนสายไฟ เป็นลูกไฟขนาดย่อมๆให้ลุ้นเล่นว่ามันจะไหม้กระดาษทำโคมหมดแล้วมอดไปก่อน หรือจะไหม้สายไฟซึ่งผลออกมาคงจะดูน่าตื่นเ้ต้นกว่าเป็นไหนๆ
โชคดีที่มันมอดไปในที่สุดค่ะ
แต่อะไรที่มัน"ตูมตาม"จริงๆน่ะ
คือคุณป้าเจ้าของร้านที่อยู่ใต้สายไฟเส้นนั้นต่างหาก...
พอไฟมอดปุ๊บ แกก็มาืยืนเท้าสะเอวอย่างสง่างามอยู่ตรงหัวบันได (ตรงที่นังเรนนี่พูด "..สวัสดีค่ะ อาจารย์" นั่นแหละค่ะ ) แล้วก็เริ่มต้นกล่าวสรรเสริญคุณงามความดีกลุ่มผู้ปล่อยโคมเป็นชุด
พวกเราห่อไหล่...หันหลังหนี...แล้วเก็บโคมที่ยังไม่ทันจะได้แกะออกจากที่พับไว้ยัดใส่กระเป๋าทันที...(ฮา)
เค้าเปล่าน๊า...TT__TT เค้าก็ตกใจเหมือนกันนะตัวเอง
สุดท้าย โคม 2 อันนั้นก็มานอนแอ้งแม้งอยู่ที่หอ...
และนังเรนนี่ก็ยังคงประวัติเป็นผู้ไม่เคยได้ปล่อยโคมยี่เป็งสักครั้งในชีวิตต่อไป...
(รันทดจริง)
ปล. ลอยกระทงกัน ถ้าเผื่อพรุ่งนี้ยังมีคนลอยอีก (เรอะ?) หรือเทศกาลอื่นๆ ระวังตัวนะคะ เราไม่เล่น แต่คนอื่นเล่น เดินอยู่ดีๆไฟจากโคมยี่เป็งหล่นใส่ัหัวก็น่ากลัวอยู่นะคะ =_=;
ปล.2 ยังคงทะเลาะกับโฟโต้บักเก็ต(ตอนนี้รวมไปถึงเว็บฝากรูปอื่นๆด้วยแล้ว ไม่รู้จะอะไรนักหนา) ขอโทษด้วยที่ปล่อยแท็กลายมือแล้วไม่ได้ไปคอมเ้ม้นต์ เพราะมองไม่เห็นรูป ฮืออออออ
ปล.3 งดเล่นเรื่อยเปื่อยพักใหญ่มากๆๆๆๆ ตอนนี้ทุกคนเริ่มติวถี่มากขึ้นสำหรับสอบใหญ่ต้นปีหน้าแล้วค่ะ(ที่เขียนขอพรไว้ในกระทงปีนี้นั่นเอง) บวกงานเดิมกับอยู่เวรถี่ๆแล้ว พอมีเวลาก็ไม่อยากทำอะไรนอกจากนอนอีกแล้ว orz"
ปล.4 โลโก้วันลอยกระทงของกูเกิ้ล น่ารักจริงๆเล้ย
แล้วพบกันเอ็นทรี่หน้าค่ะ ^_^~