~อายุรกรรม: มันจะชอกช้ำไปถึงไหน(ฟร่ะ!)~
posted on 04 Oct 2008 00:00 by rainy-day in Diary, Toon
*คลานกลับมาอัพบล็อกด้วยอาการลงแดง*
ตอนนี้เปิดเทอมแล้วล่ะค่ะ แต่เรื่องที่จะพูดถึงต่อไปนี้เป็นเรื่องของเทอมที่แล้ว
ซึ่งตั้งใจจะอัพตั้งนานแล้วแต่ติดโน่นติดนี่ ไม่ว่างซักที
เรื่องของเรื่องก็คือ นังเรนนี่เพิ่งเรียนในส่วนวิชาอายุรกรรมของปีสี่จบไปเมื่อประมาณสามสัปดาห์ก่อน
....และแสนจะซาบซึ้งกับชีวิตบนหอผู้ป่วยอายุรกรรมจนต้องเอามาเล่าในบล็อก
/ปาดน้ำตาป้อยๆ
อันที่จริงแล้วเรื่องมันก็ไม่ได้โศกเศร้าเคล้าน้ำตาอะไรอย่างนั้น มองดูดีๆในความเครียดมันก็มีเรื่องขำๆให้ได้ยิ้มเหมือนกัน
ดังนั้นจึงขอรวบรวมส่วนหนึ่งมาเล่าสู่กันฟังนิ
ว่าเวลา 6 สัปดาห์ของ "อายุรศาสตร์" มันมีอะไรที่ประทับใจซะจนลืมไม่ลงมั่งละหนอ..
1.คุณป้าให้พร
วันหนึ่งวันนั้นขณะนังเรนนี่และผองเพื่อนไปเรียนกับอาจารย์ที่ห้องตรวจหัวใจด้วยคลื่นเสียงความถี่สูง (Echocardiogram)
คุณป้าคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้ป่วยที่กำลังจะมาตรวจก่อนกลับไปรักษาตัวต่อที่บ้านได้ก็ถูกเข็นเตียงเข้ามา
อาจารย์ก็ตรวจไปเรื่อยๆพร้อมกับอธิบายให้นักศึกษาฟังไปด้วย ระหว่างนั้นคุณป้าก็บ่นให้ฟังเกี่ยวกับอาการปวดขัด เดินเหินไม่สะดวกของแกตามประสาคนมีอายุ
“คุณหมอ ป้าเดินไม่สะดวกเล้ยยยย ทำอะไรมันก็ติดขัดไปหมด”
“ไม่เป็นไรป้า พักผ่อนนั่งกินนอนกินไปนะ”
“...มันติดๆขัดๆไปหมดเลย ทำอะไรก็ไม่ถนัด”
“มีลูกหลานดูแล นั่งกินนอนกินไปก็ดีแล้วป้า”
“อู๊ยยย มันไม่คล่องเลยคุณหมอ....”
บลาๆๆๆ คุณป้ายังคงบ่นต่อไปเรื่อยๆ ส่วนอาจารย์ที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้เป็นอะไรรุนแรง เพราะเป็นธรรมดาที่คนอายุมากจะมีปัญหาเรื่องเหล่านี้กันบ้างอยู่แล้วก็พูดติดตลก แซวคุณป้าไปเรื่อยว่านั่งกินนอนกินไปเถอะป้า...อย่างงี้แหละดีแล้ว
จนกระทั่งคุณป้าคงเริ่มเซ็งที่จะบ่น ก็เลยเงียบไปตลอดการตรวจ
จนกระทั่งตอนที่กำลังจะถูกเข็นเปลออกจากห้องตรวจนั่นเอง
แกจึงได้หันมายกมือไหว้พร้อมให้ศีลให้พร
วันนั้นก็เลยได้พรให้ “นั่งกินนอนกิน” กันถ้วนหน้าทั้งคนป่วยทั้งคุณหมอ....
2.รอยอะไรน่ะ!!
ระหว่างที่เรียนก็ต้องรับผิดชอบเรื่องรับผู้ป่วยส่วนหนึ่งที่เข้ามานอนโรงพยาบาลด้วยค่ะ
ขั้นตอนคร่าวๆ ที่จะปฏิบัติเป็นกิจวัตรในการรับผู้ป่วยแต่ละครั้งก็คือซักประวัติและตรวจร่างกาย
บางครั้งก็มีผู้ป่วยที่เป็นนักโทษจากเรือนจำเข้ามานอนที่โรงพยาบาล ซึ่งก็เจอบ่อยอยู่เหมือนกัน
ซึ่งเค้าก็จะมีโซ่ล่ามอยู่ที่เท้าทั้งสองข้าง เป็นอันรู้กัน
ครั้งแรกที่ไปรับคนไข้กลุ่มนี้ สารภาพว่าแอบกลัวอยู่เหมือนกันค่ะ
แต่ไม่ว่ายังไง ถ้ามาโรงพยาบาล คนป่วยก็คือคนป่วยนั่นเอง การปฏิบัติเหมือนกันทุกคน
ขณะที่นังเรนนี่กำลังตรวจร่างกายคนไข้คนหนึ่งซึ่งมีโซ่ล่ามอยู่ที่เท้านั่นเอง
แล้วก็พบกับอะไรแปลกๆตามประสาคนประสบการณ์น้อย
พอคลำปุ๊บก็รู้สึกว่ามีอะไรแข็งๆปูดออกมาตรงกระดูกซี่โครง ด้วยความสงสัยจึงหันไปถามคนไข้
“ก้อนตรงนี้มีมานานรึยังคะ”
“นานแล้วครับ”
มือก็คลำต่ออย่างข้องใจ “เจ็บมั้ยคะ”
“ไม่เจ็บครับ มันเป็นมานานแล้ว”
“ก้อนมันโตขึ้นรึเปล่าคะ”
นังเรนนี่ยังคงคาใจ จึงพยายามถามต่อ ก้อนอะไรว้า มาอยู่ตรงนี้ เนื้องอกจากกระดูกรึเปล่าฟระเนี่ย
“เท่าเดิมล่ะครับ”
ยืนคลำอยู่อีกพักหนึ่งแล้วก็ถามต่อ
“ไปโดนอะไรมารึเปล่าคะเนี่ย”
....ตามด้วยเสียงโซ่ที่ข้อเท้ากระทบกัน....
*ซีด*
ก็เลยยิ้มแห้งๆให้คนไข้ แล้วเฉไฉไปเรื่องอื่นต่อทันที
แต่ว่าผู้ป่วยที่เป็นนักโทษที่นังเรนนี่เคยเจอมาน่ารักทุกคนนะคะ มารยาทดีมากจนน่าตกใจเลยทีเดียว
บางคนเดินผ่านทีไรแกยกมือไหว้ท่วมหัวทุกทีเลย...ต้องรีบยกมือท่วมหัวไหว้กลับเป็นระวิง
แล้วก็น่าสงสารมากๆเลยด้วยล่ะค่ะ เพราะกว่าจะได้ออกจากเรือนจำมาโรงพยาบาลได้ อาการก็ต้องเป็นหนักมากแล้วจริงๆ
อย่างเป็นวัณโรคปอดนี่ก็ถึงขั้นไอเป็นเลือดสดออกมาเป็นแก้วๆกันเลยทีเดียว
ผู้ป่วยบางคนที่ไม่ได้ติดคุกอะไรแต่อยากเหล้าจนอาละวาดด่าหมอ ตบหัวพยาบาลน่าหมั่นไส้กว่ากันเยอะค่ะ!
อาละวาดจนต้องให้คุณ รปภ. ร่างใหญ่สามคนมาช่วยจับผูกติดกับเตียง
ทั้งน่ากลัวและน่าหมั่นไส้ไปพร้อมๆกันเลยทีเดียว!
3.ดาราดังผู้ไม่หวั่นแม้จะถูกเหยียบย่ำ
การเรียนบนหอผู้ป่วยมีการละเล่นยอดนิยมอย่างหนึ่งที่เรียกว่าการ “ราวด์วอร์ด”
มันคือการไปเดินดูว่าผู้ป่วยแต่ละเตียงเป็นยังไงบ้าง ต้องให้การรักษาอย่างไรต่อไปในตอนเช้า รวมถึงตอนสาย...บ่าย...เที่ยง...ดึก...ฯลฯ ตามศรัทธาแล้วแต่กรณีไป
ระหว่างการละเล่นดังกล่าว....
นังเรนนี่ได้เจอพี่ วิก F4 ค่ะ!!
ใบหน้าพี่วิกยิ้มแฉ่งปรากฏอยู่บนหมอน....ซึ่งทำหน้าที่รองอยู่ใต้แผลที่เท้าของคุณลุงคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้ป่วยที่นอนอยู่นั่นเอง
ตายละพี่วิกฉัน!!!
อีกหน้าของหมอนเป็นรูปซันไช่ นางเอกจากเรื่อง รักใสๆหัวใจสี่ดวงที่นังเรนนี่กรี๊ดกร๊าดจะเป็นจะตายอยู่ช่วงเรียน ม.ปลาย
พี่วิกกับซันไช่ผลัดกันเอาหน้ามารับเท้าคุณลุงทุกวัน....ช่างสมกับเป็นคนของประชาชนโดยแท้
เห็นแล้วชื่นใจเหลือเกินค่ะ...ฮา
4.เพราะสองเราไม่เข้าใจกัน...
อย่างที่บอกว่าการรับคนไข้ต้องมีการซักประวัติ
แต่ใช่ว่าเราจะซักประวัติได้ง่ายดายเหมือนกับคุยเล่นกับเพื่อน บางคำตอบก็พาซื่อจนอดแอบกลับมาหัวเราะคิกคักคนเดียวทีหลังไม่ได้
ยกตัวอย่างดีกว่า....
บางทีก็สงสัยว่าคนไข้มีจะมีพยาธิรึเปล่านะ...
อา...คุณลุงช่างเด็ดขาด ไม่ชอบทำอะไรครึ่งๆกลางๆ
ประวัติเรื่องการดื่มเหล้าก็สำคัญในบางโรค
คุณลุงก็ตอบมาอย่างหนักแน่น!!
ทว่า...พอพี่กลับมาซักประวัติอีกทีกลับได้ว่าคุณลุงไม่ดื่มเหล้าตอนนี้ แต่เคยดื่มมาเป็นเป็นสิบๆปี ซึ่งเพิ่มความเสี่ยงของโรคหลายโรคขึ้นมาอีกมากมาย ต้องถามถึงด้วย
ครั้งต่อไปจึงถามเจาะลึกมากยิ่งขึ้น
ได้ยินคำตอบอย่างงี้ นังเรนนี่ก็ชื่นใจ
อา...คุณลุงเลิกเหล้าได้นานแล้วซะด้วย
ทว่า....
อย่างงั้นเค้าเรียกว่ายังดื่มอยู่นะค้าลู๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~
(ได้ข่าวว่าเพิ่งมานอนโรงพยาบาลได้สองวัน...)
หรือไม่ก็คำตอบประมาณนี้
งดเหล้าเข้าพรรษา!
อันนั้นก็ไม่เรียกเลิกดื่มค่าลุงงงงงงงงงงงง~ เง้อ....
อีกประเภทหนึ่งคือเปล่าไว้ก่อน
ก็ไหนว่าเปล่าไงค้าบบบ.....
หรือบางทีนังเรนนี่ก็ถามอะไรไม่รู้เรื่องเอง...สงผลให้ได้คำตอบน่ารักๆกลับมา
อย่างเช่นในกรณีนี้
5.เพื่อนรบกวน
ผู้ป่วยคนหนึ่งเป็นเด็กสาวรุ่น อายุ 17 ปีถ้าจำไม่ผิด กำลังเรียนอยู่ ม.ปลาย
มานอนโรงพยาบาลเพราะว่าขี่มอเตอร์ไซค์ตกน้ำ แต่มีคนช่วยขึ้นมาได้ทัน
หลังจากนอนโรงพยาบาลที่ห้องผู้ป่วยรวมได้หนึ่งคืน เช้าวันถัดมาเธอก็เอ่ยปากขอด้วยสีหน้าเบื่อโลก
นังเรนนี่ก็นึกบ่นอยู่ในใจ เด็กม.ปลายสมัยนี้นี่ไม่ไหวเอาซะเลย
ก็เห็นๆอยู่ว่าเพื่อนนอนป่วยอยู่โรงพยาบาล มาเยี่ยมเฉยๆไม่ได้รึไงกันนะ จะต้องชวนไปโน่นไปนี่ทำไมกัน
คุยกันได้พักหนึ่งเพื่อชี้แจงให้ทราบว่าห้องพิเศษตอนนี้มีไม่พอ ถ้าจะขอย้ายเข้าห้องพิเศษต้องแจ้งไว้ก่อนแล้วรอให้ถึงคิว...
ทว่าขณะที่กำลังจะเดินไปเตียงถัดไปนั่นเองจึงได้ยินประโยคเด็ดจากญาติผู้ป่วยเข้า...
“....เขาขี่มอเตอร์ไซค์ไปกับเพื่อนสามคน คนนึงจมน้ำตาย...อีกคนยังหาไม่เจอ....”
.....ขนลุกซู่เลยตรูว.....
.....เพื่อนมาชวน......
เธอพูดย้ำเบาๆอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าที่เรากำลังคิดนั่นถูกต้องแล้ว
บรื๋อออ~
แต่เกิดมาจนป่านนี้แล้ว นังเรนนี่ก็ยังไม่เคยเจอกับตัวนะคะ (ซึ่งก็ดีแล้วล่ะ...ฮา) ^_^~
6.พบศัตรู!
ชีวิตแสนจะราบเรียบและเอื่อยเฉื่อยของนังเรนนี่....ในที่สุดก็มีศัตรูคู่อาฆาตโผล่ออกมาให้ได้ระทึกเล่นแล้วค่ะ
มันคือไอ้ตู้สี่เหลี่ยมหน้าตาไม่เร้าใจสักนิดที่ใช้ตรวจดูความดันโลหิตแล้วก็อัตราการเต้นของหัวใจผู้ป่วย ซึ่งจะเอามาใช้เวลาปั๊มหัวใจเมื่อผู้ป่วยเกิดหัวใจหยุดทำงานขึ้นมา
รายละเอียดนั้นไม่ขอกล่าวถึง ปัญหามันอยู่ที่ตอนทำอะไรต่อมิอะไรเสร็จแล้วและกำลังจะเก็บเครื่องเข้าที่
นังเรนนี่เอื้อมมือจะไปถอดปลั๊กมันออกค่ะ ทว่ามือบังเอิญไปถูกตัวเครื่องเข้า
ได้ยินเสียง
“ตื๊ดดดดดดด!!!!!”
แหวกอากาศบาดหูขึ้นมาหนึ่งครั้ง พร้อมกับอาการกระตุกที่ปลายมือที่ไปโดนเครื่องเข้า!!
นังเรนนี่ชักมือกลับแทบไม่ทัน ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไร แต่รู้สึกว่าเนื้อที่นิ้วมือมันเต้นตุ๊บๆพร้อมกับอาการชา
พอยกมือขึ้นมาดู.....
เลือดใครวะ!!!
ตอนนั้นที่อยู่ในหัวคือเลือดตรูวหรือเลือดคนไข้.....
ปลายนิ้วก็ยังคงเต้นตุ้บๆ แต่ยังไม่เจ็บ แล้วมันเลือดใครละเฟร่ย!!
คำตอบตามมาเมื่อไอ้น้ำแดงๆนั่นมันไหลเพิ่มออกมาจากตรงไหนไม่รู้บนผิวให้เห็นต่อหน้าต่อตาราวกับจะยืนยันว่าเลือดแกนั่นแหละนั่งโง่ว!
นังเรนนี่โกรธไอ้เครื่องนั่นมากค่ะ!!!
(ได้ข่าวว่าโง่เอง)
ไปบ่นกับพี่พยาบาลเค้าก็บอกว่าเครื่องนั้นมันเอ๋ออย่างนั้นแหละ
โกรธธธธธธธธ.................!
ชริ!
ทุกวันนี้ก็ยังคงแลบลิ้นปลิ้นตาใส่มันทุกครั้งที่มีโอกาส!!
7.คุณหมอไชโ่ย
อันนี้เป็นความประทับใจส่วนตัวค่ะ
กลุ่มผู้ป่วยที่ภูมิคุ้มกันไม่ค่อยดี มีความเสี่ยงที่จะติดเชื้อได้ง่าย ยิ่งถ้าเป็นการติดเชื้อจากโรงพยาบาลก็มันจะเป็นเชื้อโรคที่ดื้อยา รักษายาก
ดังนั้นจึงมีป้ายนี้ติดตามเตียงของผู้ป่วยกลุ่มดังกล่าว
เหมือนท่า “ไชโย” มั้ยคะ
นังเรนนี่คุยกับเพื่อนมีแต่คนหัวเราะ...ฮา
ก็มันน่ารักออกนิ
8.มันคือกฎ
ของบางอย่างก็รอการซ่อมแซมอยู่เหมือนกัน~
เดินผ่านตรงนี้ทีไรก็หลุดหัวเราะเรื่อยเลยสิน่า...
9.ป้ายประกาศช่วงสอบ
เป็นสัจธรรมของชีวิต ที่ว่ามีเรียนก็ต้องมีสอบ
มันธรรมด๊า.....
/ร้องไห้
ห้องพักที่เราอยู่กับรูมเมทจะมีกระดานไวท์บอร์ดเล็กๆแขวนอยู่ค่ะ
เอาไว้สำหรับสื่อสารกันบางทีที่อาจว่างไม่ตรงกันจนไม่ได้เจอหน้า เอาไว้เตือนความจำ เอาไว้เป็นเกสต์บุ๊คตอนมีแขกมาเยี่ยมห้อง(สำหรับไอ้พวกเพื่อนที่มืออยู่ไม่สุขทั้งหลาย) และเอาไว้เขียนระบายอารมณ์.....
ซึ่งอันหลังนี่สำคัญมากเลยในช่วงที่เครียดจนแทบขาดใจ
เดินมาอัพเดตสถานะทางจิตใจที่บอร์ดอันนี้แบบ real time บอกให้รู้เลยว่าตรูวจะโดนหนังสือทับตาย ณ เวลากี่นาฬิกา!
แอบถ่ายรูปเก็บไว้ได้นิดนึง
อันนี้เป็นตอนที่ยุ่งจนไม่ได้กลับบ้านเลย
6 สัปดาห์ผ่านไป วันหยุดก็ยังไม่มีให้ได้ชื่นใจซักกะวัน
อันนี้เป็นเช้าวันสอบ เชียร์กันเองเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจ
ส่วนอันนี้แขวนอยู่ที่ลูกบิดประตูเพื่อนข้างห้องที่ถึงกับปิดห้องงดรับแขกช่วงสอบ....ฮา
เอากะมันสิ....
ถึงแม้จะกลัวยังไง แต่สุดท้ายก็ไม่มีที่จะให้ถอยอยู่ดี...กร๊ากกกก
(ปิดหนังสือชั่วคราวแล้วมานั่งเขียนนิ้วตัวเองเล่น)
ทำตัวปัญญาอ่อนเป็นวิธีคลายเครียดอย่างหนึ่งของนังเรนนี่ค่ะ ฮา
10.ฆาตรกรรมในห้องเพื่อนบ้าน
แน่นอนว่าเราสอบ ไอ้เพื่อนห้องข้างๆก็สอบเช่นกัน เพียงแต่ว่ามันสอบในส่วนของศัลยกรรมค่ะ
นังเรนนี่เปิดประตูห้องเข้าไป หวังจะเยี่ยมเยียนเพื่อนร่วมชะตากรรม มีสอบในวันรุ่งขึ้นเหมือนกัน
แล้วก็ได้พบกับไอ้นี่...
ไอ้เพื่อนคนไหนฆ่าหั่นศพอำพรางคดีฟร่ะ!!
ดูไปดูมา มันคือไอ้นี่ค่ะ...
ขาปลอม เอามาซ้อมเย็บแผลเตรียมสอบปฏิบัติกันในห้อง
มองจากระยะห่างประมาณ 3 เมตร มันน่ากลัวมากเลยจอร์จ
สีเนื้อซีดๆ มีรอยบากที่ต้นขา...
น่ากลัวพิลึก!
ที่จริงแล้วมีอะไรอยากเล่าอีกมากมายเลย
แต่นี่คงยาวเกินไปแล้วละมั้ง
ขอจบการสาธยายชีวิตบนหอผู้ป่วยอายุรกรรมในปีการศึกษานี้ของตัวเองแค่นี้ก่อน
ตอนนี้อยู่ศัลยกรรมล่ะค่ะ
รู้สึกยังกับเป็นคนแก่เลย ปวดเมื่อยไปทั้งตัว ปวดไปจนถึงกระดูกแล้ว บางวันงานหนักๆกระดิกกระเดี้ยวทีเหมือนตัวจะขาดออกเป็นสองท่อน (จริงๆน๊า) อีกหน่อยคงได้ "นั่งกินนอนกิน" อย่างที่คุณป้าคนนั้นอวยพรแน่เลยค่ะ (ฮา)
แต่ก็เดินหน้าเก็บประสบการณ์ต่อไปน่อ
ปล.เอ็นทรี่ที่แล้วลืมตอบคอมเม้นท์ (เริ่มอู้)
เอ็นทรี่นี้เดี๋ยวจะตามมาอีดิทตอบคอมเม้นท์ของอันก่อนค่า ^_^~
แล้วพบกันเน่อ~
มาอีดิท...ตอบคอมเม้นท์ของเอ็นทรี่ก่อนค่ะ ^_^~
CHIIYO +~แม่ชีลัทธิ Otaku~+ ขอบคุณมากเลยค่ะ นังเรนนี่ละปลื้มโกเคะแว่นโฮกๆเลยละค่า
Tako ขอบคุณค่ะ มันเป็นไปด้วยแรงรักโดยแท้เลย เค้าว่าความรักทำให้คนมีพลัง...กร๊ากกกก เน่าได้อีกแน่ะ
FUTAGO ไม่ต้องตื่นกันแล้วน่อ...หลับให้ตายกันไปข้างนึงเล้ย
☆ •★ [ CHiNG ] ★•☆ ขอบคุณค่ะ นอนมาราธอนนี่จริงๆแล้วได้ไอเดียมาจากตัวเจ้าของบล็อกเองที่ขี้เซาโคตๆ (ฮา)
I'm MaD ขอบคุณค้าบ *โดดกอด*
あ-き-キョメ-ら-あ-き-と ขอบคุณมากๆเลยค่ะ *โค้งงามๆ*
Kobatochan คนวาดก็เขินเหมียนกันส์ค่ะ ฮา
HaRuSaMe เขินค่ะ วาดไปเขินไป แต่ก็เถือกไถไปจนจบ เื่พื่อคู่นี้พี่ยอมหน้าด้านฮร่ะ(ซะงั้น) D18 โปรดรอซักนิดนะจ๊ะ ถ้าหาเวลาได้จะวาดมาลงแน่ๆเน่อ ^_^~
Nanapyo* : ริกกี้วิ๊งค์ ดวงคนมันจะได้งาบปลาหมึกค่ะ เคะๆๆๆ
Liveevil CN Silent-moon :: Rikatsuki ขอบคุณค่า ดีใจที่ชอบเน้อ...วาดออกมาีมีคนอ่านก็ดีใจแล้วฮร่ะ!
[Hi-bird] Mode : InTheYaoiLanD!! ค่ะ เอาให้ตายกันไปข้างนึงโลด~!
มน มน ขอบคุณค่า คู่นี้เค้าคู่ official ฮา
- Hikaki - ท่างทางจะไม่ยอมตื่นง่ายนิ เหอะๆ
Roots of The King : ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีต้นเหตุ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ *กระโจนใส่* แต่จริงๆก็ยังต้องฝึกอีกเยอะเน้อ หลังไมค์ได้ค่ะถ้าอยากได้ไฟล์ใหญ่ ^_^~
~ +[ 8059 ]+ ~ New Season ~ ขอบคุณค่ะ จุ๊บส์ /โดนเตะออกมา
aine ยามะมันจงใจอ่อยค่ะ!!! ฟันธง (ได้ข่าวว่าเอ็งวาดเองนิ)
★ R i k k ขอบคุณค่า ^_^~
B-Ichise-\@q@/- ขอบคุณค่า ตอนนี้พี่ปลื้มคู่นี้หน้ามืดตามัวเลยทีเดียวละจ้า คริๆๆ
*~[rewolf-nus]~* ยิ้มหื่นด้วยคน เหะๆๆๆ(แถมหัวเราะหื่นด้วย...ฮา)
*SAI*~~บูชาสัปปะรด ❤ แม่ยก692718 เกิดเป็นยาเมะย่อมไม่ทิ้งลายความเนียนค่ะ (สุำำภาษิตชาติไหนกัน!) เนียนมันจนกว่าจะตายกันไปข้างเลย
CarroT-Kung :: แม่ยก8059+ร๊าก59 ดีใจที่ชอบค่ะ อ่านคอมเม้นท์แล้วก็ปลื้มมากๆจนแทบจะลอยไปถึงพระจันทร์แล้วค่ะ (ฮา) หวังว่าเรื่องสอบจะผ่านไปได้ด้วยดีนะคะ (พี่เรียนมหา'ลัยแล้วละค่า...แอบแก่วุ้ย) เดี๋ยวเรื่องรีเควสต์จะ ems ตามไปทีหลังนะคะ (แต่จริงๆยังไงก็ได้น๊า แล้วแต่สะดวก ไม่อยากเรื่องมากค่ะ เพราะ 8059 แบบไหนคุณพี่ก็ปลื้มมมมมมม~)
+Ayame+[โหมด:เตรียมสอบ] ขอบคุณค่ะ 8018 ไม่เคยวาดเลย(ขาดความมั่นใจ) แต่ถ้ามีโอกาสจะลองวาดดูน๊า~
Rain*~ [ตายซาก] ขอบคุณมากเลยค่า
devoid แข่งกันเก๊กด้วยแข่งกันนอนด้วยนิ...ฮา
[Davi] ขอบคุณมากเลยค่า ตอนนี้ไม่มีโปรแกรมวาดโดขาย (จริงๆเกิดมาก็ัยังไม่เคยออกโดซักครั้ง) เพราะไม่สะดวกหลายเรื่อง แต่ถ้าวาดอะไรก็จะเอามาแปะไว้ที่นี่ละค่า ไม่ต้องเสียตังค์ซื้อนิ~
knowideas ถึงจะตกอีกเดี๋ยวโกคุก็ต้องใจอ่อนติวให้อีกแน่ๆเลยค่า (เชียร์ให้ยามะตกอีก เหอๆ)
Sirius นอนข้ามวันกันไปเร้ยยยย....
-Pranyawe-:vs:-Prab- ขอบคุณค่ะ *กอดๆ* /โดนเตะออกมา... ยามะก็ยังคงเนียนได้เรื่อยๆ ฮา
Natchan เรื่องเนียนคงต้องยกให้ตานี่ซะแล้วละค่ะ ^_^''
» Ñ Õ B U T Ã F Õ Ñ « หลับไม่ยอมลุกซะด้วยสิ *หัวเราะ*
lim_liew ขอบคุณมากเลยค่ะ^^
baby&monz ขอบคุณมากค่ะ แค่รู้ว่าชอบก็ปลื้มใจจนจะลอยอยู่แล้วค่ะ ^_^~
Glass Moon Thank you~ Glad to know that you like this. I'll try to translate to English, but could you please wait for a little while. (I've been quite busy lately)^0^
「 kaRok kuM 」 ÷•★มนุดปุริที่เป็นสมาชิกวองโกเล่☆•÷ ขอบคุณมากเลยค่า อยากลองวาดเป็นเล่มดูซักครั้งเหมือนกัน แต่มันไม่สะดวกจริงๆเลยค่ะ (อะไรต่อมิอะไรไม่เป็นใจหลายอย่างเล้ย แหะๆ)เพราะงั้นวาดลงบล็อกอ่านฟรีไปละกันเน้อ~
[G]~@ngel_al ขอบคุณค่า.. มามะขอกอดที...ฮา
(ไม่ใช่ละ)
ของหนูเรียนเภสัช ชีวิตจืดชืดมาก ไม่มีอะไรเลยค่ะพี่ ฮือๆ
แต่..
อึ้งกะ ขาคน อันสุดท้ายยย
แมร่มมม
เหนแล้วเสียวแทนน=___='
#1 By Haixne13 on 2008-10-04 00:44