+*~*+Smile Smile+*~*+

สวัสดีค่ะ ^_^~

วันนี้มาแปลก  มาเป็นฟิกละเอ้อ

คู่ไหนก็...นะคะ -_-''  ไม่เห็นต้องเดาเนอะ  นังเรนนี่ออกจะเพ้อซะขนาดนี้  ฮา

จริงๆแล้วนอกจากชอบวาดรูป นังเรนนี่ก็ชอบเขียนฟิกด้วยนะคะ เพียงแต่ไม่ค่อยมีเวลา

ไอ้ที่มีก็เอาไปวาดรูปซะหมดก็เลยไม่ค่อยได้เขียน  แหะๆ 

สำหรับเรื่องนี้เป็น  oneshot ล่ะค่ะ (เรียกอย่างนี้รึเปล่า) ตอนเดียวจบ  ไม่ผูกมัดตัวเอง

จริงๆชอบแต่งเรื่องยาวด้วย  รู้สึกมีพื้นที่ให้ปูเรื่องเยอะดี   แต่กลัวจะไม่มีเวลาต่อเท่าไหร่เพราะงั้นช่วงนี้เอาอย่างงี้ล่ะ

พล่ามเยอะแล้ว แปะโลด!

***Warning : เนื้อหาที่กำลังจะกล่าวถึงต่อไปนี้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับ "ชายรักชาย" ค่ะ

 หากท่านไม่ชอบหรือรับไม่ได้ รบกวนปิดเอ็นทรี่นี้นะคะ  ^_^~ 

Title :Just like a cat!

โกคุเดระก็เหมือนแมว....





...จริงๆนะ คุณไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?

..............................................

.............................

ประตูดาดฟ้าเปิดแง้มไว้นิดหน่อย
...ผมลองเอามือผลักมันออกเบาๆ

อา...บางทีคงต้องหาน้ำมันมาหยอดตรงบานพับเสียบ้าง

..น่าจะรู้อยู่แล้ว

เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากประตูเก่าแก่เรียกให้คนที่ผมคิดว่าเหมือนเจ้าเหมียวซึ่งนั่งอยู่เพียงลำพังหันมามองตาขวางได้ไม่ยากเย็น

"ฮะๆๆ"



ผมส่งเสียงหัวเราะนำไปก่อน

แล้วก็ดูเหมือนคิ้วของโกคุเดระจะขมวดเป็นปมแน่นขึ้นเมื่อรับรู้ว่านอกจากตัวเองแล้วยังมีผมยืนอยู่ตรงนี้อีกคน

ถ้าเขายังขมวดคิ้วเยอะขึ้นเรื่อยๆอย่างนี้ ผมว่าไม่เกินสิ้นปีนี้ก็คงจะเอามาผูกเป็นโบว์ตรงกลางหน้าผากได้แล้วล่ะ

คนตรงหน้าทำท่าคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็หันหน้าหนีไปเหมือนไม่อยากใส่ใจ





แค่ เหมือน นะ





ทำไมถึงรู้น่ะเหรอ...?

ดูสิ...ที่หางตาของเขา...




ดวงตาสีเขียวเจิดจ้าที่ราวกับจะทอประกายแข่งกับแสงอาทิตย์เหลือบมองมาทางนี้เป็นระยะๆ

...เจ้าเหมียวที่ชอบนั่งบนกำแพงเพียงลำพัง...

พอมีคนยืนดูอยู่ห่างๆก็จะทำเหมือนไม่สนใจทั้งที่ก็แอบลอบมองอยู่เหมือนกัน

"นึกว่าไม่มีคนอยู่ซะอีก"

...ผมโกหกน่ะ....คุณก็รู้....
ผมรู้ว่ามีคนอยู่ที่นี่... ผมรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่




"งั้นฉันไปก่อนละกัน"
ผมตะโกนบอกไปจากจุดที่ยืนอยู่ สังเกตเห็นไหล่บางนั้นขยับเล็กน้อยแต่เจ้าตัวก็ยังไม่ยอมหันมามองอยู่ดี
"นายก็รีบตามมาล่ะ ใกล้จะเข้าเรียนคาบต่อไปแล้วนะ"




ทิ้งท้ายไว้อย่างนั้นแล้วก็ถอยหลังออกมาสองก้าว จัดแจงเปิดประตูแรงกว่าปกตินิดหน่อยเพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าเสียงเอี๊ยดอ๊าดมันจะลอยไปเข้าหูเขา แล้วก็ผลักประตูปิดลงดังกว่าปกติเช่นเดิมโดยที่ไม่ได้เอาตัวเองแทรกผ่านประตูเข้าไป

....แต่ย่องมาหยุดอยู่ข้างหลังโกคุเดระแทน....



เหมือนที่ผมชอบเล่นกับเจ้าแมวเหมียวไม่มีเจ้าของแถวบ้าน

...ว่าแต่...
โกคุเดระก็ยังไม่มี เจ้าของ ใช่มั้ยนะ...?

นิ่งไปประมาณห้าวินาที ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงถอนหายใจดังเฮือก



บางทีเขาอาจจะโล่งใจที่(คิดว่า)ผมไปแล้ว


หรือบางที...







...เขาอาจจะกำลังผิดหวังอยู่ก็ได้....





แค่...อาจจะ...นะ

ผมจ้องเรือนผมสีเงินสว่างของคนตรงหน้าที่คงจะยังไม่รู้ตัวว่าผมมายืนอยู่ใกล้กว่าที่คิด...ลมที่โชยอ่อนๆคงจะพัดให้เส้นผมนั้นปลิวมาบดบังทัศนวิสัยเพราะผมเห็นมือขาวๆของเขายกขึ้นเกี่ยวเส้นผมที่กำลังพริ้วไหวตามแรงลมมาทัดหู




ให้ตายสิ..!
เป็นเพราะแสงสว่างจ้าบนดาดฟ้า หรือว่าวันนี้แก้มสีชมพูเรื่อๆของเขาใสขึ้นกว่าปกติกันนะ

...หรือจะเป็นเพราะผมเองที่เพี้ยนไปแล้วก็ไม่รู้สิ...

ผมจำไม่ได้ว่ากลั้นหายใจไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่..รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียง...

"เฮ้ยยย!!!!"





โอ๊ะโอ....เจ้าเหมียวรู้ตัวซะแล้วสิ...

"แกมายืนอยู่ตรงนี้ได้ไงวะไอ้บ้าเบสบอล!! ไหนว่าไปแล้วไง!!!"





อา...แถมยังขู่ฟ่อเลยซะด้วย

"ก็ว่าจะไปแล้วแหละ"

โกหกอีกแล้ว ที่ว่า จะไป มันไม่ได้อยู่ในหัวผมมาตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก

"แต่ว่าเป็นห่วงนายน่ะ...กลัวจะไปเข้าเรียนไม่ทัน"





เขานิ่งไป แต่ตายังจ้องเขม็งมาทางนี้พร้อมขยับตัวออกห่างนิดหน่อย ดูท่าเขาจะยังไม่ปักใจเชื่อที่ผมพูดซะทีเดียว

แต่ก็นั่นแหละ...แม้โกคุเดระจะฉลาดอยู่เสมอ แต่เขาก็ใสซื่อในบางเรื่องจนน่าตกใจอยู่เสมอเหมือนกัน

เขายังคงจ้องผมไม่วางตา คิ้วขมวดขึ้นอีกนิดหน่อย...(ผมขอถอนคำพูดเมื่อตอนต้น ไม่เกินสิ้นเดือนนี้โกคุเดระคงผูกโบว์ตรงหัวคิ้วได้แน่ๆ) ใบหน้าเอียงไปด้านข้างเล็กน้อยจนผมที่เพิ่งจะเอาไปเหน็บหูไว้หล่นลงมาคลอเคลียอยู่ที่แก้ม

เขาคงไม่รู้ตัวเลยว่าท่าทางอย่างนั้นน่ะเหมือนเจ้าเหมียวแถวบ้านผมสุดๆ

และคงไม่รู้ด้วย...ว่าท่าทางหวาดระแวงนั่นมันช่างน่ารักจริงๆ

อืม...ผมหมายถึงแมวน่า ไม่เชื่อเหรอ...

"โง่ๆอย่างแกต่างหากที่ควรจะห่วงเรื่องเข้าเรียนไม่ทัน"





"...."





"รู้ตัวว่ามีแต่ลูกเบสบอลอยู่ในกะโหลกก็จัดการเรื่องของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนเถอะเฟร่ย!!"





"...."





"บ้าเอ๊ย...เกะกะลูกตาชะมัด!!"




เขายังคงสรรเสริญคุณงามความดีของผมอย่างต่อเนื่อง แม้คำพูดจะทิ่มแทงจิตใจไปหน่อย...แต่ผมรู้ว่าตอนนี้เจ้าแมวเหมียวกำลังจ้องผมเขม็งพลางเอาตัวถูไถกลิ้งไปกลิ้งมากับพื้นเป็นเชิงบอกให้รู้ว่า...




...เดินเข้ามาใกล้อีกสิ...แล้วฉันจะเล่นด้วย....





ก็มุมปากของเขายกขึ้นทั้งที่กำลังโจมตีผมด้วยคำพูดอยู่นี่นา





ผมขยับเข้าไปใกล้...อย่างที่คิดไว้ เขาทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอแสดงความไม่พอใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ถอยหนีออกไป




มือผมยกขึ้นเกลี่ยเส้นผมสีเงินที่ระอยู่บนต้นคอระหงนั่น แล้วค่อยๆเลื่อนขึ้นไปยังแก้มสีชมพูระเรื่อของเขาช้าๆ...ทั้งหมดที่ทำไปราวกับว่าออกมาจากไขสันหลังโดยไม่ผ่านสมอง ผมไม่รู้ตัว ไม่ได้คิดว่ากำลังทำอะไรอยู่หรือกำลังจะทำอะไรต่อไป....

เหมือนกับมันเป็นเรื่องธรรมชาติที่สุดบนโลกใบนี้ซึ่งไม่จำเป็นต้องผ่านการไตร่ตรอง...

ดวงตาสีเขียวสดของโกคุเดระเหลือบมองที่มือของผม ไหล่ที่เล็กกว่าผมมากสะดุ้งเบาๆเมื่อปลายนิ้วที่คงจะสากไม่น้อยสัมผัสถูกริมฝีปากของเขา






"....โกคุเดระ"


ผมกระซิบ...หวังผลว่าเขาจะเหลือบขึ้นมามองหน้าผมแทน





....เพื่อที่ในดวงตาคู่นั้นจะได้สะท้อนแต่เพียงภาพของผมเท่านั้น







..เราสบตากัน...


ใบหน้าโน้มเข้าหากัน....สมองของผมเหมือนจะหยุดสั่งการไปแล้วทั้งที่หัวใจยังเต้นตุบๆอยู่ในอก




ช่วงไม่กี่วินาทีที่ยังคงมองเห็นและมีสติสัมปชัญญะดีอยู่ พวงแก้มชมพูนั้นกลายเป็นสีเข้มขึ้น เช่นเดียวกับความรู้สึกร้อนบนใบหน้าของผมซึ่งคงทำให้ทั้งหน้ากลายเป็นสีแดงระเรื่อ  แต่คงจะไม่น่ารักเท่าของโกคุเดระหรอก..






...ก่อนที่จะมองเห็นแต่เพียงตัวเองในดวงตาที่ราวกับจะช่วงชิงการรับรู้ทั้งหมดของผมไปอย่างสิ้นเชิง








....ผมชอบช่วงเวลาแบบนี้จัง....








เจ้าเหมียวแถวบ้านเคยฝากรอยข่วนไว้ให้ตอนที่ผมพยายามจะเข้าใกล้มันก่อนหน้านี้ แผลนั่นยังเจ็บอยู่นิดหน่อยตรงหลังมือซ้าย





แต่วินาทีที่รู้สึกได้ถึงสัมผัสแผ่วเบาราวขนนกที่อ้อยอิ่งอยู่ที่ริมฝีปาก กับรสหวานที่ปลายลิ้นชั่วขณะที่แพขนตาสีเงินหลุบต่ำ...และดวงตาสีสวยคู่นั้นค่อยๆปิดลงช้าๆ






...ผมก็ไม่รู้สึกถึงการมีอยู่ของแผลแมวข่วนกระจิดริดนั่นอีกแล้ว...

เจ้าเหมียวของผมครางเสียงแผ่วๆในลำคอ..



...ต้องพูดรีเปล่าว่าผมรักเสียงของเขาตอนที่ปลายลิ้นเราเกี่ยวกระหวัดกันขนาดไหน...






....................................................



..........................





รู้ตัวอีกทีเราสองคนก็ลงมานั่งกองอยู่ที่พื้นไปแล้ว....ส่วนเรื่องคาบเรียนที่ป่านนี้คงเริ่มกันไปเป็นที่เรียบร้อยก็....





...ช่างมันเถอะ





ผมจ้องหน้าเขานิ่ง โกคุเดระกลับมาขมวดคิ้วอีกแล้ว

ท่าทางราวกับเขากำลังพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ริมฝีปากแดงระเรื่อที่ยังสั่นอยู่นิดหน่อยกับเสียงหอบเบาๆดูเหมือนจะทำให้ความพยายามนั้นลดความน่าเชื่อถือลงไปไม่น้อย




ผมฉวยโอกาสตอนที่เขายังไม่ทันตั้งตัว ขโมยจูบที่แก้มเนียนสีชมพูระเรื่อนั่นไปอีกครั้ง

เขายกมือขึ้นถูแก้มตัวเองไปมาด้วยท่าทางฉุนเฉียว เตรียมสบถอะไรสักอย่างที่ตอนนี้ผมไม่สนใจอยากฟังเท่าไร




"แก....ไอ้---!!"




..อีกครั้ง..

คราวนี้ที่ปาก....ก่อนที่เขาจะมีโอกาสได้เฉลยให้ฟังว่า ไอ้...อะไร


หน้าตาตกใจปนเขินอายหลังจากจูบกันแล้วทำให้ผมไม่เคยรู้สึกเสียดายเลยที่จะเสี่ยงกับดอกไม้ไฟหลากชนิดของโกคุเดระแลกกับการที่จะได้เห็นสีหน้าแบบนั้นบ่อยๆ






..แล้วถ้าเขายังอยากตะโกนอะไรต่อ...ผมว่าผมก็มีวิธีทำให้เขาเงียบได้ไม่ยาก...

คนฉลาดอย่างโกคุเดระก็ดูจะเข้าใจเรื่องนี้ดีจึงได้แต่นั่งหน้าแดงจนน่ากลัวว่าอวัยวะส่วนอื่นของเขาจะขาดเลือดตายเพราะมันถูกสูบฉีดมาเลี้ยงแต่ที่หน้า พร้อมกับแสดงท่าทีกระฟัดกระเฟียดจนน่ากอดแต่กระนั้นก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ...

"...โกคุเดระ...นายรู้ไหม"

ผมเอ่ยขึ้นเบาๆพอให้ได้ยินกันแค่สองคน ถึงแม้ที่นั่นก็จะมีแค่เราสองคนอยู่แล้วก็เถอะ...ก่อนจะคว้าเอวบางๆของเขาเข้ามากอดไว้แน่นแล้วซุกใบหน้าลงที่ต้นคออุ่นๆ จงใจพ่นลมร้อนใส่ท้ายทอยที่ตอนนี้ก็กลายเป็นสีแดงไปแล้วของเขา






"...ฉันว่าฉันกลายเป็นพวกรักแมวซะแล้วล่ะ"






"แล้วมาบอกฉันทำไมล่ะเจ้าโง่!!"





ผมกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นแล้วพูดต่อโดยไม่สนใจถ้อยคำเทิดทูนนั้น

"แล้วฉันก็จะเอาเจ้าแมวนั้นมาเป็นของฉันให้ได้"








"...งี่เง่า!...ก็ไปบอกกับแมวบ้าอะไรของแกนั่นสิวะ"

เขาพึมพำน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนที่แขนบางๆจะยกขึ้นกอดตอบแล้วก็ซุกหน้าลงบนไหล่ของผมราวกับลูกแมวขี้อ้อน...








ผมอมยิ้มกับท่าทางน่ารักของโกคุเดระที่นานๆจะได้เห็นสักที...รู้สึกราวกับหัวใจกำลังพองโตจนควบคุมไม่อยู่








"บอกไปเรียบร้อยแล้วล่ะ"










..................................................


............................









...มันฟังดูตลกดี....




แต่ผมว่าผมตกหลุมรักเจ้าเหมียวเข้าซะแล้วสิ






-THE END-

เขียนงงรึเปล่าคะ  เดี๋ยวแมวเดี๋ยวคน  จริงๆแล้วทั้งหมดก็พูดถึงก๊กคุงนั่นล่ะค่ะ แต่ยามะเปรียบว่าคล้ายๆกับแมวแถวบ้านตัวเอง...ดังนั้นที่บอกว่า "รักแมว..."  ก็นะ....  แหะๆ 

เพ้ออะไรไปก็ไม่รู้  ฟิกสไตล์นังเรนนี่ก็ประมาณนี้ล่ะค่ะ  ดูเอื่อยเฉื่อยแปลกๆ  ฮา

เอาไว้ถ้าพอมีเวลาอาจจะได้แต่งอีก(มั้ง)  ช่วงนี้ยิ่งเพ้อๆอยู่ด้วย

อยากทำหลายอย่างแต่งานเยอะนี่แย่จริงๆเลยค่ะ  นี่ก็อู้งานมาเขียนฟิกอย่างเมามัน

ที่มาของฟิกเนื่องมาจากเจ้าแมวเหมียวข้างบ้านพักนี่เอง  มีอยู่สี่ห้าตัว  ชอบเข้ามาด้อมๆมองๆทำท่าอยากเล่นด้วย

พอนังเรนนี่เรียก "เมี้ยวๆๆๆ~" ก็พากันกระดึ๊บๆเข้ามาหา  แต่เข้าใกล้ได้แค่ประมาณไม่เกินสองฟุตก็วิ่งหนี

พอจะเลิกเล่นด้วยก็ชอบมามองตาแป๋ว  แอบส่องอยู่ข้างกำแพงบ้าน  แล้วก็ลงไปกลิ้งๆๆๆเอาหัวหูถูพื้นสนุกสนาน  เป็นท่ามาตรฐานว่า "มาเล่นกับชั้นสิ..มามะ...มาเร้ว"   แถมมีร้องตอบซะด้วยแน่ะ

แต่พอจะไปเล่นด้วยก็หนีอีก  แอร๊ยยยส์ ขัดใจจริง!

เอาปลาหมึก(เบนโตะ)มาล่อก็ยังด้อมๆมองๆ  หรืออันนั้นมันจะเผ็ดไป

ดังนั้นเป้าหมายก่อนกลับจากที่นี่คือต้องได้ลูบหัวน้องแมวซักตัวในแก๊งแมวเหมียวนั่นให้ได้ค่ะ!!!

พอนึกถึงน้องแมวพวกนั้นก็เลยนึกถึงก๊กคุงขึ้นมา  ดังนั้นจึงออกมาเป็นฟิกนี้ล่ะ (เกี่ยวกันน่าดู...ฮา)

ตอบคอมเม้นต์ของเอ็นทรี่ก่อน  คราวนี้ขออนุญาตพูดถึงแบบรวมๆค่า

ก่อนอื่นเริ่มจาก 

***สองคนนั้นผูกเปลที่ไหน?

ขอยกที่อีดิทเอาไว้แล้วจากเอ็นทรี่นั้นมาแปะ

อ่านคอมเม้นต์แล้วเห็นมีคนสงสัยเรื่องผูกเปลกับอะไรหลายท่าน  555

ตอนวาดก็คิดแล้วนะคะ แต่ไม่คิดว่าจะมีคนสงสัยจริงๆ ที่วาดเป็นเปลแบบอันใหญ่ๆน่ะค่ะคล้ายๆตามรีสอร์ทหรือชายทะเล  พอดีวาดไม่เป็นเลยเซิร์จเน็ตดู  ผูกไว้กับต้นไม้ที่หลุดเฟรมไปเพราะขี้เกียจวาดค่ะ  ตอนแรกจะวาดใบไม้ยื่นลงมาในภาพก็กลัวจะรก  เลยไม่เอาดีกว่า  ออกมาดูเหมือนเปลลอยได้  กร๊าาาากกกก

ดูดีๆ จริงๆแล้วสองคนนี้เค้าผูกเปลนอนกันริมทุ่งค่ะ  ไม่ได้กลางทุ่งซะทีเดียว...ฮา  ส่วนดอกทานตะวันด้านหน้าเป็นดอกที่ตัดมาใส่ไว้ในเปลล่ะ ไม่ใช่ต้นทานตะวันขึ้นกะดิน

เพราะงั้นสรุปว่ามีต้นไม้อยู่นอกเฟรมค่า  แฮ่ๆ

***เรื่องกระทู้ที่คุยกันถึงเรื่องน้องขโมยงานคนอื่น 

จริงๆก็เห็นด้วยค่ะว่าถ้าเกิดว่าเป็นเด็กจริงๆอาจจะทำไปเพราะรู้เท่าไม่ถึงการณ์  วุฒิภาวะที่ยังไม่ถึงมันทำให้ทำอะไรที่ไม่ควรลงไปโดยไม่รู้ตัวได้จริงๆค่ะ  นังเรนนี่เคยผ่านโปรเซสเหล่านั้นมาแล้ว  ทุกวันนี้เลยพยายามทำความเข้าใจในเรื่องเหล่านั้น

เป็นเรื่องของเทคโนโลยีจริงๆนั่นแหละค่ะ ที่ไปไกลและเข้าถึงเร็วจนเด็กๆรับเอามาอย่างเดียวโดยบางทีอาจจะยังไม่โตพอที่จะไตร่ตรอง  อาจจะด้วยความไม่รู้ ความคะนอง  ความเป็นเด็ก หรืออะไรก็แล้วแต่  บางทีเราคิดว่าเราไม่เด็กแล้วนะเฟร่ย  แต่คนที่โตกว่าแล้วผ่านชีวิตมาเยอะกว่าย่อมมีมุมมองที่ต่างออกไป  นังเรนนี่รู้จักหมากเก็บ  เคยเล่นกระโดดยาง  เคยเล่นตี่จับด้วย  ในขณะที่อายุเท่ากันเด็กๆสมัยนี้ที่เล่นเน็ตมีสังคมบนโลกไซเบอร์กันตั้งแต่อายุน้อยๆ   อา...ทุกอย่างเปลี่ยนไปไวจริงๆเลยค่ะ

***เรื่องภาพ 

ขอบคุณมากๆเลยค่ะทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมชม  ว่าแต่ตอนนี้ดอกทานตะวันกำลังฮอตเหรอคะ  นังเรนนี่วาดไปด้วยความชอบล้วนๆ  ดอกทานตะวันมันเจิดจ้าแล้วก็สดใส แถมความหมายก็ดีด้วย  (หมายถึงประมาณว่า "ฉันเฝ้ามองคุณอยู่เสมอ" เหมือนดอกทานตะวันที่จะหันหน้าไปทางดวงอาทิตย์เสมอใช่มั๊ยคะ)  ทุ่งดอกกระเจียวก็น่าสนใจนะคะ  แฮ่

นังเรนนี่ชอบวาด 8059 ให้เค้าดูรักกันๆน่ะค่ะ  อาจเป็นเพราะเห็นก๊กคุงโวยวายบ่อยเลยอยากเห็นด้านนี้บ้าง  เพราะงั้นก็เลยแอบหลุดคาแรกเตอร์บ่อย  ฮา  จริงๆเป็นความเพ้อฝันว่าอยากเห็นอย่างนี้นี่เอง...แฮ่ๆ  คนรักกันนี่มันน่ารักสุดๆไปเลยนะคะ  วาดโมเมนต์แห่งความสุขแล้วมักจะมีความสุขไปด้วย  (แต่จริงๆก็อยากวาดได้หลายๆแนวล่ะค่ะ) 

/ตอบอะไรออกนอกทะเลชะมัด

ส่วนเรื่องชื่อภาพ...ชื่อไทยว่า "นัวเนียบนเปลญวนกลางสวนทานตะวัน" ดูเพี้ยนๆใช่มั้ยคะ  เปลี่ยนเป็น "รักรัญจวญ ณ สวนทานตะวัน" กันดีมั้ย  (เหมือนหนังอีโรติกโบราณๆดี  ฮา)  <<เลิกบ้าเถอะ

ขอบคุณทุกท่านมากๆค่ะ *โค้งงามๆ*

แล้วพบกันเอ็นทรี่หน้านะคะ ^_^~

ปล.ซื้อดีวีดีรีบอร์น the future 2 มาแล้วล่ะค่ะ  เพราะอานุภาพปก 8059 ที่ไปโดนไซโคมาจากเอ็นทรี่นี้ >>Reborn DVD ปกนี่มัน? พระเอก-นางเอกเรอะ!!<< ของคุวาริซังเลย 

อา...8059 ไม่ไหวแล้ว  โฮกแต๊ๆ  นังเรนนี่ถึงกับเอาดีวีดีไปกอดนอน   555 เมื่อไหร่ปกมังกะจะมีก๊กคุงขึ้นปกชัดๆบ้างก็ไม่รู้นะคะ 

ปล.2 ตกลงก๊กคุงนี่ เป็น "โกคุเดระ"  ไม่ใช่ "โกคุเทระ"  ใช่มั้ยคะ

เห็นอ่านในคอมมิคเป็น โกคุเทระ แต่ฟังอนิเมพากษ์ไทย เป็น  โกคุเดระ  เพิ่งรู้เพราะปกติโหลดอนิเมดูน่ะค่ะ  (อา..สารภาพออกมาแล้วว่าไม่ได้ซื้อของจริงดู)  แล้วที่โหลดมาก็เป็นเสียงยุ่นซับอังกฤษ ก็เลยไม่รู้ว่าพอออกเสียงแล้วเป็น โกคุเดระ (ฟังยุ่นก็ไม่กล้าฟันธงเพราะไม่รู้ภาษาค่ะ)  พอมาเจอพากษ์ไทยในดีวีดีเป็น โกคุเดระ ก็เลย...อ้าว  ตกลงฉันเรียกผิดมาตลอดเลยสิเนี่ย...ฮา