+*~*+Smile Smile+*~*+

สวัสดีค่ะ ^_^~

วันนี้กลับมาพร้อมกับอะไรที่ดูเหมือนจะเป็นภาคต่อจากเจ้านี่ >>~[KHR Fic] - Just Like A Cat!~<<

จริงๆไม่ใช่เรื่องเดียวกันหรอกค่ะ  จะว่าเหมือนเป็น sequel ก็ไม่เชิง  มันสืบเนื่องมาจากคนเขียนเองมากกว่า 

ไม่ต้องอ่านเรื่องเก่าก็รู้เรื่อง แต่อ่านก็อาจจะได้อีกอารมณ์นึง(มั้ง?)ค่ะ...ฮา

***Warning : เนื้อหาที่กำลังจะกล่าวถึงต่อไปนี้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับ "ชายรักชาย" ค่ะ

 หากท่านไม่ชอบหรือรับไม่ได้ รบกวนปิดเอ็นทรี่นี้นะคะ  ^_^~  

Title :Just like a Dog!

...ยามาโมโตะ ทาเคชิ...

หมอนั่นมันงี่เง่า!

หน้าด้าน  ฉวยโอกาส  ปัญญาอ่อน  น่าหมั่นไส้ บ้าเบสบอล ขายซูชิ!!

ทำอะไรก็ผิดทั้งนั้นแหละ! 

อ้อ...แล้วยังปัญญาอ่อนด้วย...!! 

หือ? บอกไปแล้วงั้นเหรอ 

ช่างเถอะ...พูดซ้ำอีกกี่ครั้งก็ยังปัญญาอ่อนอยู่ดี 

หรือไม่จริง...?

คนที่ปล่อยยิ้มล้านโวลต์ได้ทั้งวี่ทั้งวันโดยไม่มีเหตุผลน่ะ  คิดว่าปกติดีแน่แล้วรึไง...?  นามิโมริควรจะมีการตรวจคัดกรองทางจิตเวชสำหรับนักเรียนซะบ้างก็ดีเหมือนกันนะ  ให้คนเพี้ยนๆแบบนี้วนเวียนอยู่รอบตัวรุ่นที่สิบเป็นอะไรที่ไม่น่าไว้วางใจเอาซะเลย

"เอามือแกออกไปจากไหล่รุ่นที่สิบนะเว้ย!!"

...รอบที่ล้าน  บอกกี่ครั้งไม่เคยเข้าหัว 

หมอนี่มันคงโง่กู่ไม่กลับแล้ว  คุณค่าทางอาหารจากสารพัดปลาบนหน้าซูชิไม่ได้ทำให้สมองพัฒนาขึ้นเลย

"แล้วก็เอามันออกไปจากไหล่ฉันด้วย!"

ไอ้รอยยิ้มล้านโวลต์ของมันเหมือนจะเพิ่มเป็นสิบล้านโวลต์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน 

แล้วยังท่าทางระริกระรี้อย่างกับหมาเห็นเจ้าของนั่นอีก

น่าหมั่นไส้!!

"วันนี้มีเรื่องอะไรดีๆเหรอโกคุเดระคุง"

"เอ๋?"

เรื่องดีๆ...?

"เรื่องดีๆอะไรเหรอครั--อ๊ะ!!!"

 มือใหญ่ๆของหมอนั่น...น่าอิจฉาชะมัด 

 เว้ยยยยย....ไม่ใช่!!

น่ารำคาญเป็นบ้าต่างหาก!!

ก็บอกว่าให้ปล่อย  แต่นอกจากไม่ทำตามแล้วยังดึงเข้าไปใกล้อีก  แถมช่วงหลังๆมานี้ชักหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ พอหันไปมองตั้งใจจะให้รู้สำนึกซะบ้างก็เอียงคอทำหน้าทะเล้นใส่...

...เอ้อ...หมายถึงทำหน้างี่เง่าเหมือนลูกหมาเอ๋อๆน้ำลายยืดน่ะ

ก่อนที่จะมีเรื่องกันไปมากกว่านี้  รุ่นที่สิบก็ชิงพูดต่อเสียงน่ารัก

"...วันนี้โกคุเดระคุงดูอารมณ์ดี"   

ไม่เห็นเข้าใจสักนิดว่า 'อารมณ์ดี' ที่ว่ามันคืออะไร   ถ้าบอกว่าดูหงุดหงิดยังจะฟังดูสมเหตุสมผลมากกว่า

"เห็นโกคุเดระคุงนั่งอมยิ้มคนเดียวมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว..." 

"ห๊ะ!!?"

เดาว่าคงฟังอะไรผิดไปนิดหน่อย

"...อ....อมยิ้ม.......เหรอครับ!?"

คำว่า 'อมยิ้ม' กับ 'โกคุเดระ' มันไม่ควรจะมาอยู่ในประโยคเดียวกันได้เลยไม่ใช่รึไง!!!

"นายก็คิดงั้นเหมือนกันเหรอสึนะ"

ฉันสะดุ้งเล็กน้อย  โอเค...รู้แล้วน่าว่ามือขวาที่ดีไม่ควรมาสะดุ้งกะอีแค่เสียงร้องหงิงๆของเจ้าหมาที่กระดิกหางดุ๊กดิ๊กน่ารำคาญ  

แต่ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้นแหละ  เหมือนตอนลูกหมาพยายามเอาเขี้ยวทื่อๆมาง่ำเบาๆที่นิ้วน่ะ  ไม่เคยโดนเหรอ...?

เจ้าบ้านั่นขยับตัวยุกยิกแล้วหันมามองด้วยสีหน้าที่พวกผู้หญิงเรียกว่าอะไรนะ...

ใสซื่อ....?

น่ารัก.........?

บ้าไปแล้ว...ยัยพวกนี้ต้องตกภาษาญี่ปุ่นแน่ๆ!

"นายน่าจะยิ้มบ่อยขึ้นอีกนะโกคุเดระ" 

น้ำเสียงอย่างกับจะเว้าวอนจนน่าหมั่นไส้นั่นทำให้ฉันนึกถึงเสียงงี๊ดๆของเจ้าหมาจรจัดแถวบ้านซะจริง

"ใครถามความเห็นแกห๊ะ!"

"นายยิ้มแล้วดูดีออก" 

"ฉันยิ้มให้รุ่นที่สิบคนเดียวว้อย!" 

"ฮะๆๆ  ไหนร้องชีสสสส~ดูซิ"

"อย่ามาล้อเล่นกับฉันนะเจ้าบ้า!!!"

"ฉันชอบมากเลย!"

หมอนี่ไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยซักกะติ๊ด! 

โทษทีนะที่ฉันคุยเป็นภาษาหมาให้แกเข้าใจไม่ได้!

"จริงๆนะ"

ยังจะมีหน้ามายืนยันหนักแน่นแล้วก็หัวเราะร่า  สุดท้ายแล้วรุ่นที่สิบก็พาลก้มลงไปหัวเราะคิกคักด้วย  

บ้าชะมัด  เจ้าเบื๊อกนี่ทำให้ภาพพจน์มือขวาที่ดีของฉันเสียหายหมดแล้ว!

กิจวัตรประจำวัน ซึ่งในที่นี้หมายถึงทะเลาะกับยามาโมโตะก่อนกลับบ้าน ยังคงดำเนินต่อไป  จนกระทั่งรุ่นที่สิบลุกพรวดพราดขึ้นมาหน้าตาตื่น

"อ๋า...ลืมซะสนิทเลย!  ยามาโมโตะ โกคุเดระ  ฉันต้องไปก่อนแล้วล่ะ"

"เอ๋?"

"เย็นนี้แม่มีธุระ  ต้องรีบกลับไปดูแลแรมโบ้กับอี้ผิง"

"งั้นให้ผมไปส่งนะครับ"

ฉันรีบชิงพูดก่อนที่เจ้ายามาโมโตะจะเสนอหน้ามาขโมยซีนอย่างที่มักจะโดนประจำ

รุ่นที่สิบส่ายหน้าไปมาจนผมยุ่งๆสีน้ำตาลพริ้วไหวพร้อมกับยกมือเป็นเชิงห้าม

"ไม่ต้องหรอก...เย็นนี้จริงๆแล้วต้องไปซื้อของทำรายงานนี่นา"

"ก็ให้เจ้าบ้าเบสบอลไปจัดการไงครับ"

รุ่นที่สิบหัวเราะเฝื่อนๆ  พร้อมกับมองไปทางเจ้าเอ๋อที่นั่งอยู่ข้างๆ 

คิดไปเองรึเปล่าว่าเหมือนจะมีเลศนัยแอบแฝงยังไงก็ไม่รู้...

แต่ไม่หรอกมั้ง

รุ่นที่สิบออกจะใสซื่อ

ส่วนหมอนี่ก็...

นึกแล้วก็เหลือบมองเจ้าคนกำลังที่นั่งฉีกยิ้มอย่างบ้าคลั่ง

เจ้านี่ก็ดูจะไร้เดียงส--  เอ้อ....หมายถึงโง่น่ะ...คงโง่เกินกว่าจะมีลับลมคมในอะไรได้

"โกคุเดระคุงช่วยหน่อยเถอะนะ...ถ้านายไม่ไปช่วยเลือกของด้วยงานกลุ่มต้องล่มแหงเลย"

อ...โอย....

สายตาแบบนั้นต้องเป็นหนึ่งในท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของรุ่นทีสิบแน่ๆ โดนที่ไรก็ไม่เคยปฏิเสธได้สักครั้ง

"ขอโทษด้วยจริงๆที่ไปด้วยไม่ได้  แต่ฝากด้วยนะ"

ฝากด้วยนะงั้นเหรอ!

"ฉันเชื่อใจโกคุเดระคุงล่ะ"

เชื่อใจฉันงั้นเหรอ!

ร....รุ่นที่สิบคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

รุ่นที่สิบเชื่อใจฉัน  รุ่นที่สิบฝากความหวังไว้ที่ฉัน  รุ่นที่สิบเชื่อมั่นในตัวฉันมากกว่าเจ้าบ้าเบสบอล!!

"งั้นฉันไปก่อนนะ"

...............................................

..........................

น่าหงุดหงิดตัวเองที่มัวแต่เคลิ้มกับคำพูดของท่านรุ่นที่สิบ...

จนลืมไปเลยว่าต้องไปกับเจ้าเอ๋อนี่สองคน!! 

แถมซื้อของเสร็จแล้วยังโดนลากไปลากมาจนดึกป่านนี้  ทั้งที่ตั้งใจจะกลับบ้านตั้งนานแล้วแท้ๆ

...แต่ว่า..

"อ๊ะ...โกคุเดระ  ดูนั่นสิ"

"เออ"

หยุดกระดิกหางได้แล้วเจ้าบ้า

"โห  เสื้อนี่สุดยอด  ฉันว่าต้องเหมาะกับนายแน่เลย"

"แกจะบ้าเรอะ! ฉันไม่ใส่ของพรรค์นั้นเด็ดขาด"

แล้วก็อย่ามาทำเป็นแลบลิ้นแหะๆน้ำลายเยิ้มใส่ฉันด้วย

"ตรงนั้นคนมุงอะไรกันน่ะ...ไปดูกันเหอะ"

"อย่ามาจับมือนะแก๊!"

เจ้าหมาลามปาม  เล่นด้วยหน่อยก็เลียไม้เลียมือ! 

"....โกคุเดระดูนั่น"

"อ๊ะ..ทางนี้"

"หวาว...ไอ้นี่เจ๋งสุดๆไปเลย"

"...โกคุเดระ...."

"....โกคุเดระ...."

"...โกคุเดระ..."

"โกคุ--"

ไอ้บ้า!!!!

ฉันไม่ได้จูงแกมาเดินเล่นนะว้อย!!! ลากไปโน่นไปนี่อยู่ได้!

"นี่ๆ แวะกินไอติมกันมั้ย"

ยังไม่ทันจะได้โวยวายอะไรให้หายหงุดหงิด...หมอนี่ก็เอาอีกแล้ว

"ให้มันน้อยๆหน่อย...ฉันจะกลับบ้าน!"

"น่าๆ ร้านนั้นน่ะบรรยากาศดีสุดๆ"

"เซ้าซี้อยู่ได้!!  จะทำตัวน่ารำคาญไปถึงไหนวะ!"

เสียงตวาดนั้นดังพอจะเรียกคนทั้งถนนให้หันมามอง...

เงียบกันไปชั่วขณะกว่าที่ผู้คนโดยรอบจะหยุดอึ้งแล้วหันไปซุบซิบอะไรกันที่ฉันไม่สนใจอยากรู้  จากนั้นก็เดินสัญจรต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

...เว้นก็แต่หน้าตาสลดหดหู่อย่างกับเรื่องเศร้าทั้งหมดในสามโลกมากองอยู่ตรงหน้าของเจ้าคนที่ทำตัวกระดี๊กระด๊าเหมือนหมามาทั้งวันนี่แหละ....

ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดใช่มั้ย...?

เจ้าหมาดื้อที่พูดไม่รู้จักฟัง  มันก็ต้องดุกันซะบ้างไม่เห็นแปลก?

ฉันไม่ผิดนะเว้ย....

เพราะงั้นก็อย่ามามองหน้าฉันตาละห้อยอย่างงั้นสิไอ้บ้า!!!!

ที่สุดแล้วก็ทนคันปากยุบยิบไม่ไหว  ต้องถามมันออกไปก่อนจนได้

"แกเป็นอะไรของแกห๊ะ" 

"...."

บ้าเอ๊ย...! อย่ามาทำท่าหางหูตกเรื่อยเปื่อยนักจะได้มั้ย

"ยามาโมโตะ...ฉันถามแกอยู่นะเว้ย!"

"...."

ไม่ยอมตอบอะไรออกมาซักแอะ

..นอกจากงี่เง่าแล้วยังดื้ออีกด้วย...!

ฉันไม่ชอบง้อใคร...แล้วก็เกลียดการอ่อนข้อให้คนอื่นเป็นที่สุด!

แต่นี่แกปล่อยฉันพูดคนเดียวมาสองประโยคแล้วนะไอ้บ้าเบสบอล! 

เรายืนนิ่งกันอยู่อย่างนั้น  ฉันจ้องหน้าหมอนั่นเขม็งหลังจากที่สรุปกับตัวเองเป็นที่เรียบร้อยว่าแกนั่นแหละที่ผิด...และอีกนัยหนึ่งเพื่อเป็นการกดดันให้พูดอะไรออกมาบ้างสิเฟร่ย!

แต่หมอนั่นก็เอาแต่เงียบ

รอยยิ้มล้านโวลต์ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นแค่แสงไฟริบหรี่..

...ชักหงุดหงิดซะแล้ว...

ฉันจะไม่ทนแล้วนะเจ้าบ้า!

เจ้าหมาที่ไม่เชื่อฟังเจ้าของก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องไปสนใจไม่ใช่รึไง!

 .....แฮ่ม.....

..ไม่ได้หมายความว่าฉันจะอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอะไรนะ  แค่หมายถึงเจ้าบ้าเบสบอลนั่น...

ใช่แล้ว...ทั้งที่เป็นแค่เจ้าบ้าเบสบอลแท้ๆ มีสิทธิอะไรมาทำเมินใส่ฉันที่เป็นถึงมือขวาของรุ่นที่สิบ

เข็มวินาทีเพิ่งจะกระดิกแค่ไม่กี่ครั้ง  แต่กลับรู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปยาวนานเสียจริงๆ 

บรรยากาศน่าอึดอัดที่โอบล้อมทำให้เส้นความอดทนของฉันขาดผึงจนได้..

"จะกลับบ้านแล้ว!!"

ฉันหันหลังให้หมอนั่นและฝูงชนแล้วเริ่มออกวิ่ง

เพราะแกคนเดียวยามาโมโตะ!  เพราะแกเลยที่ทำให้ฉัน....

ทำให้ฉัน.....

...เอ้อ.....

....ทำให้อะไรก็ไม่รู้....

โธ่เว้ยย....นั่นแหละที่ทำให้หงุดหงิด!!!

 ..............................................

..........................

ทัศนียภาพรอบตัวค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป  จนกระทั่งแสงไฟวิบวับยามค่ำคืนจากร้านรวงต่างๆถูกแทนที่แสงสลัวจากเสาไฟริมถนน

ฉันชะลอฝีเท้าตรงก่อนจะถึงทางแยกที่เคยเดินผ่านเป็นประจำ  แล้วหยุดนิ่งท่ามกลางความเงียบสงัดอยู่ตรงนั้น

ที่ตรงนี้...จุดที่ปกติจะเดินแยกไปคนละทางกับหมอนั่นเวลาเดินกลับบ้านด้วยกัน

เสียงฝีเท้าถี่ๆดังขึ้นตรงหน้า  ตามด้วยเงามืดที่ทอดตัวยาวออกมาจากหัวมุมถนน

นึกถึงหมา....หมาก็มา!!

"ยามาโมโ--!!!"

"...."

ก็อยากเอี้ยวตัวหลบตอนที่หมอนั่นวิ่งเข้ามากอดอยู่หรอกนะ...

...แต่ว่าขามันไม่ยอมขยับแล้วนี่สิ

"ขอโทษ"  เจ้าคนที่ชอบทำตัวเหมือนลูกหมาพึมพำเสียงอ่อน

น่าเสียดายที่มืดไปหน่อย  แถมมุมที่กอดกันอยู่อย่างนี้ยังมองไม่เห็นหน้ากันซะด้วย  ไม่งั้นคงได้เห็นสีหน้าบื้อๆแล้วก็จะได้หัวเราะใส่ให้ดังๆไปเลย

"ฉันรู้ว่าทำให้นายรำคาญ ขอโทษนะ"

...ก็รู้ตัวเหมือนกันนี่หว่า...  

ฉันเอื้อมมือไปแตะไหล่ที่กว้างกว่าของตัวเองเยอะ  หน้าอกที่แนบอยู่กับใบหน้าฉันยังกระเพื่อมขึ้นลงถี่ๆ  เดาว่าคงยังไม่หายเหนื่อยจากที่วิ่งตามมาดักอีกทาง 

...พอคิดอย่างนี้แล้วก็รู้สึกดีขึ้นมายังไงก็ไม่รู้สิ...

"แกมันงี่เง่า!"

ได้ยินเสียงตัวเองพึมพำกับแผ่นอกของเจ้านั่น  เสียงที่พูดออกมาฟังดูอู้อี้พิกลราวกับไม่ใช่เสียงตัวเอง

"แต่เอาเถอะ  เห็นแก่ที่วิ่งตามมา" 

รอบตัวมีเพียงเสียงหายใจหอบเบาๆ แล้วก็เสียงลมหวีดหวิวที่แทรกมาเป็นระยะที่พัดเอาความหนาวเย็นของยามค่ำคืนติดมาด้วย...

ฉันเบียดตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีก  ไม่ยักรู้ว่าเจ้าบ้านี่จะตัวอุ่นชะมัด...เหมือนหมาจริงๆด้วย  รู้ตัวอีกทีก็เผลอเอื้อมมือไปโอบรอบเอวหมอนั่นซะแน่นไปแล้วไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ...ไม่ได้ตั้งใจเลยสักนิด!!

"ครั้งนี้จะยกโทษที่ทำให้หงุดหงิดก็ได้"

นั่นเสียงฉันจริงๆเหรอ..?

มือที่เลื่อนไปแตะที่แก้มทั้งสองข้างของคนตรงหน้า...

นั่นก็มือฉันจริงๆเหรอ...?

อา...แล้วก็เอาเกียรติของมือขวารุ่นที่สิบเป็นประกันเลยก็ได้

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเงยหน้าขึ้นมา  ไม่ได้ตั้งใจจะมองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น

ไม่ได้อยากจะยืนเขย่งบนปลายเท้าของตัวเอง

...แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจให้ริมฝีปากเราแตะกันเลยสักนิด...

..บางที  คนที่บ้าไปแล้วอาจจะเป็นฉันเองก็ได้

 .............................................................

........................................

จริงๆก็ไม่ได้เกลียดหมาหรอกนะ

แล้วก็ถ้าเลิกทำตัวงี่เง่า  เอาไว้ฉันจะซื้อปลอกคอให้

-The End-

เรื่องก่อนว่าเมาแล้ว  เรื่องนี้ยิ่งเมาหนัก  ฮา 

จริงๆแล้วนังเรนนี่ชอบเรื่องก่อนที่เป็นความคิดของยามะต่อก๊กคุงมากกว่าล่ะ  เปรียบเทียบกับน้องแมวแล้วง่ายกว่าพูดถึงหมาเยอะเลย

แต่งของก๊กคุงแล้วเหนื่อย  คุณเธอดูสับสนในตัวเอง คิดเองแล้วก็แก้เองตลอดเรื่อง  ใส่มากกว่านี้อีกหน่อยก็คงจะกลายเป็นฟิกรั่วไปแล้ว 555

แบบว่ารักแต่ก็ไม่อยากยอมรับ แถมยังขี้โวยวายอีก (สังเกตว่านังเรนนี่ใช้เครื่องหมาย "!" เปลืองมากเลย)  หลุดคาแรกเตอร์ไปเยอะรึเปล่าก็ไม่รู้ แหะๆ  รู้สึกก๊กคุงฟิกนี้แอบปากจัดด้วยล่ะ *หัวเราะ* 

เลือกใช้คำแทนตัวของโกคุกับผู้อ่านว่า "ฉัน" ฟังดูแปลกเหมือนกัน  แต่คิดว่าถ้าใช้ "ผม" คงจะฟังดูประหลาดกว่า...

ในส่วนของประโยคสุดท้าย  ไม่รู้จะมีใครคิดเหมือนนังเรนนี่รึเปล่า...

ที่ว่า "...เอาไว้จะซื้อปลอกคอให้"  โดยส่วนตัวแล้วคิดว่าปลอกคอที่ว่าเปรียบเทียบเป็นการแสดงความเป็นเจ้าของ...ดังนั้น  ถ้ายามะเลิกงี่เง่า(ในสายตาก๊กคุง)เมื่อไหร่  ก๊กก็คงจะยอมรับว่ารักซะทีเนอะ  ฮา 

คิดไปนู่นเชียว

ปล.ห่วงโซ่อาหารเมื่อเอ็นทรี่ก่อน  ท่านใดจำไปตอบสอบแล้วเกิดความเสียหายใดๆขึ้นมา นังเรนนี่ไม่รับผิดชอบนะคะ...ฮา

ปล.2 รูปดอกทานตะวันรัญจวญใจเมื่อเอ็นทรี่นี้ >>[8059]บนเปลญวนกลางสวนทานตะวัน<< ที่บอกว่าเอาเข้าร่วมคอนเทสต์ของ 8059 club ที่ Deviantart ได้ที่หนึ่งด้วยล่ะค่ะ  แฮ่ๆ ได้ subscription มา 3 เดือน  ดีใจมากมายแต่ก็ไม่ค่อยมีเวลาเล่น DA ซีดดดดดด

แล้วพบกันเอ็นทรี่หน้าค่ะ  ^_^~