+*~*+Smile Smile+*~*+

สวัสดีค่ะ ^_^~

วันนี้มาด้วยฟิกอีกแล้วล่ะ  เพราะว่าไม่ค่อยมีเวลาวาดรูปเป็นชิ้นเป็นอัน

(เขียนเพลินๆ เพราะงั้นอย่าคาดหวังอะไรกับมันเลยค่ะ -_-'')

***Warning : เนื้อหาที่กำลังจะกล่าวถึงต่อไปนี้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับ "ชายรักชาย" ค่ะ

 หากท่านไม่ชอบหรือรับไม่ได้ รบกวนปิดเอ็นทรี่นี้นะคะ  ^_^~ 

...โลกนี้ก็มีคนที่ปากไม่ตรงกับใจอย่างร้ายกาจอยู่ด้วยเหมือนกัน...

แต่ไม่เป็นไร...ไม่จำเป็นต้องพูดมันออกมาก็ได้...

You say nothing, but I understand everything

.............................................................

..............................................

ตอนที่พูดถึงปาร์ตี้ซูชิมื้อใหญ่กับเพื่อนๆเมื่อคืนนี้ 

น้ำเสียงของเขาฟังดูหงุดหงิด  หัวคิ้วขมวดมุ่นดังเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

"ปัญญาอ่อน! มีแต่พวกสมองนิ่มส่งเสียงหนวกหูน่ารำคาญ"

เขากำลังบอกว่าเวลาทุกคนอยูู่่ด้วยกันมันก็ไม่เลวนักหรอกนะ

"ฮะๆๆ  ฉันว่าสนุกดีออก  เวลาที่ได้มาปาร์ตี้ด้วยกันน่ะ"

โกคุเดระหันมามองตาขวาง  หรืออย่างน้อยก็พยายามทำตาขวาง

"ก็เพราะแกมันงี่เง่าน่ะสิ!"

เด็กหนุ่มร่างสูงยกมือขึ้นเกาท้ายทอยพลางส่งเสียงหัวเราะแก้เก้อ

คำูพูดพวกนั้นคนนอกได้ยินแล้วอาจจะฟังดูใจร้ายไปหน่อย  แต่มีไม่กี่คนหรอกที่เข้าใจ ว่าขณะที่มีแต่ถ้อยคำขัดหูหลุดรอดผ่านริมฝีปาก...

แต่ความรู้สึกจริงๆน่ะ  เป็นอะไรที่ส่งผ่านแววตาี่ออกมาล่องลอยอยู่ในอากาศอยู่เพียงชั่วครู่ 

กับมุมปากที่ยกขึ้นน้อยๆ ซึ่งถ้าไม่สังเกตก็คงไม่เห็น

...หรือแม้แต่โทนเสียงตอนท้ายประโยคที่เจือความอ่อนโยนบางเบานั่นต่างหาก

เขารู้...รู้ดีที่สุด

โกคุเดระเป็นอย่างนี้เสมอนั่นแหละ

..............................................

..................................

พวกเขาเดินกลับบ้านด้วยกันอย่างนี้ทุกเย็น...

แม้ว่าปกติแ้ล้วก็มักจะกลับบ้านกันสามคน  แต่ก็มีบางวันเหมือนกันที่สึนะโดนครูฝึกร่างจิ๋วลากไปทำอะไรบางอย่างที่อ้างว่าเป็น 'ความรับผิดชอบของหัวหน้าแก๊ง' 

อย่างเช่นวันนี้...

ยามาโมโตะเงยหน้าขึ้นมองทางแยกตรงมุมถนน  ขณะที่ชะลอฝีเท้า้ให้ช้าลงจนแทบจะกลายเป็นย่ำอยู่กับที่

...ทำไมกันนะ....

ระยะทางเดินกลับบ้านดูช่างสั้นเสียจริงในวันแบบนี้...

วันที่อากาศแจ่มใส  สายลมอ่อนๆของฤดูใบไม้ผลิกำลังหยอกล้อกับต้นหญ้าสีเขียวสดที่ขึ้นแซมตรงนั้นตรงนี้ริมทาง

ช่วงเวลาที่ปลายนิ้วก้อยจะได้สัมผัสกับมือของคนข้างๆ บางครั้งบางคราวระหว่างที่เขาแกว่งมือไปมา 

หรือตอนที่หัวไหล่ชนกันเบาๆ เมื่อโกคุเดระพยายามจะเตะก้อนหินข้างทางเ่ล่น...

ทั้งที่ก็เลือกทางที่อ้อมที่สุดแล้วแท้ๆ 

แต่ก็ยังอยากให้ัมันยืดยาวไปไกลกว่านี้จัง...

"...."

"หยุดทำไมล่ะเจ้าบ้า!"

เด็กหนุ่มร่างสูงอดอมยิ้มไม่ได้

ก็คิดไว้แล้วว่าถ้าหยุดเดินต้องโดนโวยใส่แน่เลย

"กำลังคิดว่าวันนี้อากาศดีจังเนอะ"

โกคุเดระเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมทางที่จู่ๆก็เปลี่ยนเรื่องพูดไม่มีปี่มีขลุ่ย  สายตาสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นโดยบังเอิญ

...ถ้าไม่ใช่เป็นเืืรื่องเล่นตลกของแสงเงา  ยามาโมโตะคิดว่าเขาเห็นแก้มใสนั้นเปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆ

ให้ตายเถอะ  โกคุเดระจะรู้ไหมนะ 

สีหน้าแบบนั้นคงมาโผล่ในความฝันเขาไปอีกนานเลยทีเดียว

"ฉีกยิ้มบ้าอะไรของแกวะ!"

"เอ๋"

นี่เขายิ้มอยู่เหรอ

ยามาโมโตะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น  สนุกสนานกับท่าทางเอียงคอสงสัยระคนหาเรื่องของคนตรงหน้าที่ทำให้เขารู้สึกว่ามันช่างเปล่าประโยชน์ที่จะพยายามฝืนไม่ให้ยิ้มกว้างออกมา

...และจะว่าไปก็เปล่าประโยชน์อีกเช่นกัน  ที่พยายามจะไม่หัวเราะออกมากับคำพูดกระโชกโฮกฮากที่แสนจะขัดกับใบหน้าชวนมองของอีกฝ่าย 

ที่สำคัญ  ความหมายของคำพูดเหล่านั้น ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ตรงกับสิ่งที่เจ้าตัวกำลังรู้สึกจริงๆเลยสักนิด!

"หยุดยิ้ม!  แล้วก็หยุดหัวเราะด้วย  เห็นแล้วหงุดหงิดว้อย!"

ถ้าเป็นประโยคแบบนี้   เขากำัลังพูดว่า  'ฉันชอบรอยยิ้มนั่นชะมัด' สินะ

ยามาโมโตะส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน 

บางทีข้อความที่ไม่ได้แสดงออกมาในรูปแบบคำพูดของโกคุเดระก็น่ารักเสียจนเขากลัวว่าจะคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปหรือเปล่า

จะลองดูดีไหม

ยามาโมโตะลอบมองมือของร่างเล็กที่ปล่อยอยู่ข้างลำตัว

ถ้าจู่ๆก็เนียนคว้ามากุมไว้ซะเลย  โกคุเดระจะว่าไงนะ

หากยังไม่ทันจะได้เอื้อมไปแตะ  สัมผัสอบอุ่นที่ชวนให้ใจเต้นแรงทีมือก็เรียกให้ต้องหันไปมองหน้าตัวต้นเหตุ 

"เจ้าเบสบอลสมองถั่ว..มาด้วยกันหน่อยซิ!"

อา..วันนี้น้ำต้องท่วมไปถึงดวงอาทิตย์แน่ๆ

นอกจากโกคุเดระจะเป็นฝ่ายมาจับมือเขาก่อนแล้ว ยังเอ่ยปากชวนให้ไปด้วยกันอีก...  ถึงแม้ประโยคถัดไปอาจจะเป็น 'เอาล่ะ  ถึงประตูนรกแล้ว แกก็ลงไปซะสิ' ก็เถอะ

"วันนี้อากาศดี...อย่างที่แกบอกนั่นล่ะ  แล้วฉันก็ยังอยาก...เอ้อ...."

เด็กหนุ่มร่างเล็กยกมืออีกข้างที่ยังว่างปัดอะไรบางอย่างที่ไม่ได้มีอยู่จริงแถวๆจมูก  แล้วก็อ้อมแอ้มพูดต่อ

"...นึกได้ว่ามีที่ที่อยากไป..."

ยามาโมโตะกระชับมือตอบ  แล้วเผลอแป๊บเดียวก็เปลี่ยนเป็นกุมมืออีกฝ่ายไว้แน่นซะเอง...

จะเป็นไรมั้ย  ถ้าเขาจะแปลประโยคเมื่อกี้ว่า

'ฉันอยากอยู่กับนายนานกว่านี้อีกหน่อย'

มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้เลยจริงๆที่จะคิดแบบนั้น...

ก็รอยแดงจางๆบนใบหน้าของอีกฝ่ายมันฟ้องนี่...ใช่มั้ย?

"นั่นสินะ  วันที่ท้องฟ้าสดใสขนาดนี้" 

เขาตอบรับ  แล้วเริ่มหันหลังให้ทางที่กำลังจะกลับบ้าน

"...ฉันก็อยากอยู่กับโกคุเดระนานๆเหมือนกัน"

"อะไรของแกทีว่า 'เหมือนกัน' น่ะ!"

เด็กหนุ่มร่างเล็กหันมาตวาดใส่ทันทีที่พูดจบ  ทำเอาคนพูดนึกขึ้นได้ว่าเผลอหลุดปากถึงความคิดในหัวออกไปซะแล้ว

"แค่ชวนนิดหน่อยอย่ามาทำเหลิงนะเว้ย!  ฉันยังไม่ได้พูดซักคำว่าอยากอยู่กับแก!"

ยามาโมโตะเลิกคิ้ว  จงใจยียวนเล็กน้อยพอให้อีกฝ่ายกระฟัดกระเฟียดเล่นๆ 

ฟังดูก็เหมือนพวกโรคจิตเหมือนกันที่ชอบดูคนตัวเล็กทำท่าหงุดหงิด  หรือจะพูดให้ตรงประเด็นจริงๆก็คือ 'พยายามทำเหมือน' หงุดหงิด

แน่ล่ะ  ถึงไม่ได้พูดออกมา แต่สายตาก็ชัดออกจะปานนั้นว่าไม่ได้โกรธจริงๆ

และก็แน่นอนเช่นกัน...  สมองเขาอันที่จริงก็ไม่ได้มีแต่ลูกเบสบอลหรอกนะ

หรือสำหรับกรณีของโกคุเดระ... 

ต่อให้สมองเขาจะมีแต่ลูกเบสบอลจริงๆก็คงดูออกได้ไม่ยากเย็นนัก  ว่าคนตรงหน้าน่ะ 

ออกจะขี้อาย ก็เลยต้องโวยวายกลบเกลื่อน...

.....................................................

........................................ 

"อ๊ะ! สึจิโนะโกะ!"

จู่ๆยามาโมโตะก็โพล่งขึ้นมาดื้อๆ พร้อมกับชี้ไม้ชี้มือไปทางพุ่มไม้ริมถนน

คนตัวเล็กข้างๆถึงกับตาโต  ท่าทางดีอกดีใจราวกับเด็กนั้นทำเอายามาโมโตะถึงกับรู้สึกผิดนิดหน่อย

"ไหน...ไหน....!!"

"นั่นไง"

แต่ไหนๆก็หลอกแล้ว.. ขออีกนิดละกันนะ 

จะมีสักกี่ครั้งกันที่จะได้มีโอกาสเห็นโกคุเดระทำหน้าตาไร้เดียงสาทั้งที่ไม่ได้อยู่ต่อหน้าสึนะ

"นั่นๆ แล้วมันไหนล่ะเห้ย!  แกชี้มั่วนี่หว่าไอ้บ้าเบสบอล!"

ปากก็ว่าอีกฝ่ายมั่ว  แต่ตากลับกวาดมองรอบตัวอย่างตื่นเต้น

ยามาโมโตะจ้องมองท่าทีกระตือรือร้นของอีกฝ่ายตาแทบไม่กระพริบจนแทบจะใช้ว่าเคลิบเคลิ้มได้แล้ว  ถ้าโกคุเดระยังยืนยันจะทำตัวน่ารักอย่างนี้ต่อไปอีก  เขาคงจะอดใจไม่ไหวเข้าสักวัน....

....ซึ่งสักวันที่ว่า

ก็อาจจะเป็นวันนี้เนี่ยแหละ...

"...ไม่เห็นมีเลย"

โกคุเดระบ่นพึมพำอย่างขัดใจ พลางหรี่ตามองพุ่มไม้ใหญ่ข้างทางราวกับจะสแกนส่วนประกอบทั้งหมดของมันให้ลึกไปถึงระดับอนุภาค 

มัวแต่ชะเง้อจนไม่ทันระวังตัวว่าตอนนี้ใบหน้าเพื่อนร่วมทางที่เดินจูงมือกันมาเมื่อครู่นั้น อยู่ใกล้ในระดับที่ถ้าเป็นเวลาปกติก็คงจะโดนระเบิดตายกันไปข้างแล้ว

....รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายบรรจงประทับแผ่วเบาลงบนหน้าผากนั่นแหละ....

เขากระพริบตาถี่ๆสองสามครั้ง  ท่าทางเหมือนยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าจากเจ้าสึจิโนะโกะแล้ว  มันมาจบลงที่กลางหน้าผากเขาได้ยังไง

...ไม่สิ....ยังไม่จบซะหน่อย....

"ไอ้บ้า!!! ไอ้สมองเบสบอลงี่เง่า!! ใครใช้ให้แก...ให้แก...."

ดูเหมือนเด็กหนุ่มจะอายเกินกว่าจะพูดมันออกมาได้  ทั้งที่คนที่ควรจะอายมันน่าจะเป็นคนทำต่างหาก

"ให้ฉัน...อะไรเหรอ?"

ยามาโมโตะทวนคำ  ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ปลายจมูกเชิดรั้นของคนตัวเล็กที่ยืนเก้ๆกังๆ ไม่รู้จะเริ่มโวยจากตรงไหนก่อนดี

"...ค...ใครให้แก....ให้แกมาจูบหน้าผากฉัน!!!"

ที่สุดแล้วก็พูดออกมาจนได้  พร้อมกับหน้าขาวๆที่เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ

ยามาโมโตะไม่ตอบ 

แต่ยิ้มบางๆให้คนตรงหน้าก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเขียวสดชวนหลงใหล

แม้แต่สายลมแผ่วเบารอบตัวก็หยุดนิ่งไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ 

สรรพเสียงทั้งหมดกลับเงียบงันไปเสียสิ้น.. 

หรือบางทีอาจเป็นเพราะประสาทสัมผัสรับรู้การมีอยู่ของโลกภายนอกได้ระเหยหายไปหมดแล้ว

ในวินาทีที่ใบหน้าเลื่อนเข้าใกล้กันจนลมหายใจของคนทั้งคู่ราวกับจะหลอมรวมเป็นลมหายใจเดียวนั่นเอง

โกคุเดระพยายามตั้งสติ  อย่างน้อยก็มองภาพตรงหน้าให้ชัดๆ  แต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากภาพพร่ามัวของดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ 

...การบอกตัวเองให้ตั้งสติในเวลาแบบนี้  สำหรับเชิงปฏิบัติแล้วมันช่างไร้ประโยชน์เสียจริง!

แต่อย่างน้อยฉันก็พยายามแล้วนะ!

"..."

ที่สุดแล้ว...แพขนตาสีเงินก็หรี่ปรือลงช้าๆจนปิดสนิท 

..ก่อนที่ริมฝีปากบางจะขยับแยกออกจากกันเล็กน้อย 

สำหรับสัมผัสอ่อนหวานที่คาดไว้ว่าจะได้รับ...

"ใบไม้ติดผมแน่ะ"

เจ้าตัวปัญหากระซิบเบาๆในระยะประชิด  พลางยื่นมือไปหยิบใบไม้ที่ว่าออกจากเส้นผมสีเงินพริ้วไหว

"....??"

อีกครั้งที่โกคุเดระต้องลืมตาขึ้นมาแล้วจ้องอีกฝ่ายตาปริบๆอย่างงุนงง

ไม่ได้รู้สึกถึงการสัมผัสอะไรที่ริมฝีปากอย่างที่คิดไว้ทั้งสิ้น... 

จะมีก็แต่ใบไม้ที่ถูกโบกไปมาในมือเจ้าคนที่ยืนทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ตรงหน้านี่แหละ!

นี่เขาโดนมันหลอกเอาเรอะ!!?

ยามาโมโตะหัวเราะเบาๆ  นึกสงสัยว่าหน้าขาวๆของอีกฝ่ายจะแดงต่อไปได้อีกขนาดไหนกัน

"....ก....แก๊!!!!"

กำลังจะอ้าปากโวยวายต่อ  แต่คิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี

จะให้ตะโกนใส่หน้าไอ้ตัวกวนประสาทนี่ว่า 'ทำไมแกไม่ยอมจูบฉัน!!!'  ก็คงจะเสียฟอร์มมิใช่น้อย 

ทำไปคนอย่างเขาจะต้องไปอยากทำอะไรพรรค์นั้นกับเจ้าเอ๋อนี่ด้วย!

อย่ากระนั้นเลย...ดูท่าทางเจ้านั่นคงรู้แล้วเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงพูดไม่ออก  เพราะงั้นรีบเปลี่ยนเรื่องเถอะก่อนจะขายหน้ามากไปกว่านี้

"...ล...แล้วสึจิโนะโกะฉันล่ะ!!?"

ยามาโมโตะเอียงคอด้วยท่าทีที่ทำเอาอีกฝ่ายอยากระเบิดลูกเบสบอลทิ้งให้หมดโลก

"มันหนีไปแล้วล่ะ"

"...หนี??"

เด็กหนุ่มร่างสูงพยายามจ้องตอบสายตาคาดคั้นที่โกคุเดระส่งมาราวกับหวังจะให้มันแทงทะลุหน้าผากแล้วโผล่ออกทางท้ายทอย 

พร้อมกับเอาลูกเบสบอลที่เจ้าตัวดูจะเชื่อเสียจริงว่ามันกลิ้งเล่นอยู่ในหัวเขาออกมาด้วย

แต่สุดท้ายความรู้สึกผิดที่ล้อเล่นมากไปก็ทำให้ทนสู้สายตานั้นไม่ไหวจนต้องเสมองไปทางอื่น..

"...อ...อื้อ...หนีไปแล้ว"

จบคำอีกฝ่าย...เด็กหนุ่มร่างเล็กทำท่าทางเสียดายราวกับเด็กน้อยทำของเล่นชิ้นโปรดหาย 

แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ในอีกไม่กี่วินาทีถัดมา...

"ไอ้บ้าเบสบอล!!  แกหลอกฉันเรอะ!!"

เขาโวยขึ้นมาอีกครั้งเสียงดังลั่น  แล้วกระโดดกระแทกใส่ร่างสูงตรงหน้าด้วยน้ำหนักทั้งตัวจนเสียหลักล้มกลิ้งลงพื้นหญ้าข้างทางด้วยกันทั้งคู่

"เหวอ!!!"

ดอกหญ้าฟุ้งกระจายขึ้นในอากาศ  แล้วค่อยๆทิ้งตัวลงรายล้อมสองร่างที่นอนแผ่พร้อมกับหอบเบาๆอยู่บนพื้นหญ้า

โกคุเดระคลานขึ้นมาจากพื้น เศษใบไม้ติดเต็มไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้าแต่เจ้าตัวไม่สนใจจะปัดมันออก

พอตั้งหลักได้ก็ขึ้นมานั่งคร่อมร่างอีกฝ่ายที่ยังนอนแผ่อยู่ที่เดิม พร้อมกับกระชากคอเสื้อเชิ๊ตขึ้นมาไว้ในมือ 

"ไอ้บ้า  ฉันเกลียดแกที่สุด!"

ยามาโมโตะคลี่ยิ้มอ่อนโยน  เขารู้ความหมาย ที่แท้จริง ของประโยคนั้นดี

...ไม่ต้องพูดออกมาหรอก... ไม่เป็นไร...

"ฉันก็รักนายที่สุดเหมือนกัน"

...เพราะเขาเข้าใจทั้งหมดนั่นแหละ...

.............................................................

.........................................

จริงๆนะ.... 

สุดท้ายแล้ว  มันก็ไม่สำคัญหรอกว่ากะโหลกของเขาจะมีความหมายแค่เป็นที่เก็บลูกเบสบอลเพียงอย่างเดียวหรือเปล่า

โดยเฉพาะเวลาอยู่กันตามลำพังน่ะ 

ความหมายที่ซ่อนอยู่ในแต่ละประโยคของโกคุเดระ

...แม้แต่ลูกเบสบอลก็ยังดูออกเลย...

- The End -

talk : เรื่องนี้เนื้อหาโคตรเอื่อย  จริงๆฟิกนังเรนนี่มันก็เรื่อยเฉื่อยเป็นปกติอยู่แล้วนั่นแหละ แต่เหมือนยิ่งเขียนมันยิ่งมีแรงหนืดดึงให้มันเฉื่อยแฉะแบะลงเรื่อย  *หัวเราะ*  จับต้นชนปลายอะไรไม่ได้ทั้งนั้น  และหมั่นไส้ยามาโมโตะสุดๆ!  เขียนจากความรู้สึกว่าก๊กน่ะปากแข็งแต่ดูง่ายจะตายไป (ฮา) แถมบางทีก็ซื่อ(บื้อ)อีก  อา...หรือเรื่องนี้จะดูบื้อเกินไป -_-''

อ่านอีกรอบแ้ล้วนึกถึงเพลง When you say nothing at all ของโรแนน  เป็นเพลงที่ชอบด้วยล่ะค่ะ

ว่าแต่สึจิโนะโกะมาไงฟร่ะ...จู่ๆก็แวบเข้ามาในหัว  >>ก็เลยได้มาปรากฏตัวในฟิกสินะ (ฮา)

ปล.แล้วโดที่ต้องส่งสิ้นเดือนนี้ของ Hanashiki-san ล่ะ!! -*-   (/ปิดตา..หนีความจริง...ฮือออ ยังไม่ได้ร่างอะไรเลย)

ปล.2 เอ็นทรี่ก่อน  ทุกท่านคิดถูกแล้วค่ะ  ความรกจริงๆมันอยู่ในลิ้นชักมหัศจรรย์นั่นแหละ  เปิดทีข้าวของแทบจะทะลักล้นออกมา  อูยยย

ปล.3 นังเรนนี่เพิ่งลองเล่นเฟซบุ๊คได้ไม่นาน ตอนนี้เริ่มเปิดร้านอาหาร restaurant city อยู่ ใครเล่นเฟซบุ๊คบ้าง มาแอดกันมั๊ยก๊ะ..แฮ่ๆ >> http://www.facebook.com/xxrainydayxx

แล้วพบกันเอ็นทรี่หน้าจ้า ^_^~