+*~*+Smile Smile+*~*+

 

สวัสดีค่ะ ^_^~

สุขสันต์วันลอยกระทงค่ะ

จริงๆโผล่มาเทศกาลไหนก็ "สุขสันต์วัน...." มันทุกเทศกาลนั่นแหละ (ฮา)

 

 

หลังจากพลาดอัพวันฮัลโลวีนไปแล้ว ก็เลยมาอัพวันลอยกระทงซะหน่อย

ปีนี้ได้ไปลอยทั้งของจริงแล้วก็ลอยที่เอ็กซ์ทีนด้วยล่ะค่ะ

 

 

แปะที่เอ็กซ์ทีนก่อน

ไปลอยที่บ่อ แกะแพะ สาขา 2  

ถึงแม้จะเลยวัยแกะแพะมานานโขแล้ว แต่เห็นว่าเหมือนจะเป็นบ่อเดียวที่เกี่ยวกับเรื่องเรียน (ซึ่งต้องเอาไสยศาสตร์เข้าช่วยกันน่าดู??) ก็เลยไปลอยซะบ่อนี้ล่ะ

 

ท่านใดเคียดแค้นนังเรนนี่เป็นการส่วนตัวสามารถแวะเวียนไปผลักกระทงให้เด้งไปเด้งมาไ้ด้จนสาแก่ใจค่ะ

*หัวเราะ*

 

 

คำขอพรของปีนี้

 

ติดบูสเตอร์เป็นเปลวไฟโชติช่วงสว่างไสว เร่ิงคำขอให้รุ่มร้อนประหนึ่งเปลวไฟโหมกระหน่ำ!!

 

โอ...ร้อนแรงอะไรเ่ช่นนี้นะ~!!!!

 

 

ดังนั้นปีนี้ก็สู้ๆ ^_^~

 

 

 

ทีนี้ก็เลยได้โอกาสเปิดดูของปีก่อนๆ

นังเรนนี่ลอยที่เอ็กซ์ทีนมาปีนี้ก็ครั้งที่สามแล้ว  ตลกดีที่เพิ่งรู้ตัวว่าคำขอพรทุกครั้งก็มีแต่ประมาณนี้

 

 

อันนี้ของปี 2008

เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่าแม้แต่กระทงก็ยังทำซ้ำหน้าตาแบบเดิม

 

 

 

 

ส่วนของปี 2007 ที่อ่านแล้วถึงกับขำพรืดออกมา 

เพราะที่เพิ่งจะพิมพ์ไปของปีนี้เกือบจะเหมือนของเมื่อ 2 ปีก่อนเด๊ะเลย...

 

 

 

ฮา... 

3 ปีผ่านไป นังเรนนี่ช่างไม่มีการพัฒนาเอาซะเลย

 

 

 

แล้วก็มาว่ากันถึงที่ไปลอยกระทงจริงๆกันบ้าง

 

 

หมายเหตุ - เรื่องต่อไปนี้ยาว...เรื่องจริง...และตอนท้ายๆแอบระทึก (รึเปล่า?)

อ่า..อย่างน้อยนังเรนนี่ก็ระทึกจะแย่

และอยากให้ระวังตัวกันเยอะๆนะคะช่วงเทศกาล เหมือนจะไม่มีอะไรแต่ก็อันตรายเหมือนกัน

(หรือเราคิดมากไปเองหนอ)

 

 

 

เมื่อเย็นเพิ่งไปลอยกระทงมา

 

 

ได้เล่นไฟเย็นด้วยล่ะ!! แฮ่ๆ  

 

 

 

อยากเล่นมานานแล้ว

เมื่อปีที่แล้วจำได้ว่าไปงานลอยกระทงมาเหมือนกัน แล้วก็พบว่าเค้าไม่ขายพวกของเล่นเหล่านี้กันในวันงาน ถ้าจะเล่นต้องซื้อเตรียมไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว

 

 

ปีก่อนจึงได้แต่ทำตาละห้อยมองคนข้างๆเล่น

 

 

จนเค้าเห็นใจให้ฟรีมา 1 ห่อ...!

นี่สายตาเรามันออกขนาดนั้นเลยเรอะ!?  (ฮา)

 

 

มาปีนี้จึงเตรียมพร้อมค่ะ  ซื้อตุนไว้ก่อนตั้งกะยังไม่ถึงวันงาน

(บางท่านอาจจะเห็นแว้บๆในเฟซบุ๊ค ว่านังเรนนี่พร่ำเพ้อเรื่องให้เตรียมซื้อไฟเย็นกับเพื่อนๆอยู่พักนึงเลย =_=;)

 

 

 

ปีนี้ก็เลยได้แบ่งให้น้องที่ไม่รู้จัก แต่มาช่วยถ่ายรูปให้ ไป 2 ห่อด้วยล่ะ  

 

 

เพื่อนบอกว่า

 

"ดีจังเนอะ เมื่อปีที่แล้วมีคนแบ่งให้เรา แล้วปีนี้เราก็ได้แ่บ่งให้คนอื่น"

 

"อืมๆ"

 

"...ปีหน้า..น้องเค้าก็คงได้แบ่งให้คนอื่นอีกเหมือนกัน"

 

"อื้อม"

 

 

คิดอย่างนี้แล้วรู้สึกดีแฮะ ^_^~

 

 

 

 

มาที่เรื่องโคมยี่เป็ง

เจ้าโคมสีขาวทำจากกระดาษบางๆ จุดไฟไว้ที่ฐานให้มันลอยยยยยย ขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนน่ะค่ะ

 

 

อา...ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง  เราก็จะได้เห็นโคมลอยเต็มท้องฟ้า 

อะโหย...แค่คิดก็เคลิ้มแล้วล่ะค่ะ  เป็นความใฝ่ฝันของนังเรนนี่ (ผู้ซึ่งเกิดมาไม่เคยลอยโคมกับเค้าเลยสักครั้ง) ว่าอยากจะลอยบ้างงงงงง

 

 

 

จึงหันไปโน้มน้าวเพื่อน

 

"...ลอยกันเหอะ...นะๆ อุตส่าห์มาถึงงานทั้งทีมันต้องลองลอยดูซักครั้ง"

 

 

เพื่อนยังลังเล...จึงตัดสินใจชี้โบ๊ชี้เบ๊ขึ้นฟ้า

 

 

"โฮ่ยยย!!! นั่นๆๆ ลอยขึ้นไปแล้ววว  นั่นด้วย  นั่นอีก เต็มเล้ย!!!สวยเนอะๆ"

 

 

...ทุกคนเริ่มเห็นดีเห็นงาม  หลังจากผ่านการต่อราคาพอเป็นพิธีหน้าร้าน  สุดท้ายก็ได้โคมมา 2 อัน

 

 

 

กว่าจะฝ่าฝูงชนแน่นขนัด และเสียงไอค่อกแค่กรอบตัวไปได้ เล่นเอาเหนื่อย

 

 

"...พวกเราน่าใส่แมสก์มานะแก ทุกคนเค้าจะได้รังเกียจแล้วหลีกทางให้"

 

 

 

 พยายามทำตัวลีบแทรกซึมท่ากลางผู้คนมากมายก่ายกองต่อไป  เพื่อหาทำเลสำหรับปล่อยโคม

 

 

มาจบที่ท่าน้ำขนาดกำลังดี เห็นหลายคนกำลังปล่อยโคมอยู่เหมือนกัน

ก็เลยตัดสินใจเอาตรงนี้ละฟร่ะ  ตรูวเดินต่อไม่ไหวแล้ว

 

 

 

ตรงท่าน้ำมีบันไดปูนขนาดใหญ่ให้เดินลงค่ะ แต่ว่าค่อนข้างชันแล้วก็ดูน่ากลัวนิดหน่อย

 

 

นังเรนนี่ซึ่งเดินต้วมเตี้ยมอยู่คนสุดท้่ายมาหยุดอยู่ตรงหน้าทางลง  ณ บันไดขั้นบนสุด

มองลงไปเห็นเพื่อนที่มาด้วยกันกำลังวิ่งหลั่นล้าอยู่ตรงขั้นกลางๆของบันได

 

 

 

และโคมยี่เป็ง(ของคนอื่น)ที่จุดไฟเรียบร้อยขนาดใหญ่ซึ่งถูกปล่อยออกมาแล้ว 

 

 

ทว่าไม่ยอมลอยขึ้นฟ้า...

 

 

แต่กำลังวิ่งไล่หลังเพื่อนอิชั้นมา...!!!

 

 

 

 

และที่แย่คือมันยังไม่รู้ตัว....!!!!

 

 

 

นังเรนนี่กับเพื่อนอีกคนที่ยืนอยู่ข้างบน (และเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด)  ไม่รู้จะทำไงดี

เพราะโคมก็ใหญ่มาก...และแน่นอน ไฟที่อยู่ข้างในก็ดวงใหญ่มากด้วยเช่นกัน

 

 

ที่สำคัญคือมันวิ่งเร็ว(ในแนวระนาบ) อิ๊บอ๋ายเลยเฟร่ย!!!!

ที่จริงแล้วเอ็งควรจะลอยขึ้นฟ้าไม่ใช่เรอะ!?

 

 

 

จึงได้แต่พร้อมใจกันแหกปาก

 

 

"เห้ยยย!!! แก...โคม ข้างหลังๆๆ!!!"

 

(และเต้นเหย็งๆไปด้วย...)

 

 

 

เพื่อนผู้ถูกโคมยี่เป็งยักษ์ไล่ตาม (พูดอย่างนี้แล้วฟังดูเหมือนหนังสัตว์ประหลาดยังไงไม่รู้) หันมามองหน้านังเรนนี่กับเพื่อนอีกคนที่ืยืนดิ้นแด่วๆ(?) อยู่บนบันไดขั้นบนสุดแบบงงๆ แล้วก็หันไปมองข้างหลังแบบงงๆ

 

จากนั้นก็อึ้งไปแป๊บนึง...แบบงงๆ

 

 

 

ก่อนจะเริ่มเล่นวิ่งไล่จับกับโคมตรงกลางบันได....

ท่ามกลางเสียงเชียร์ของเพื่อนๆและคนข้างเคียง 

 

 

 

อนาถแท้....

ภาพสาววัยยี่สิบต้นๆวิ่งลันล้าเป็นหนังอินเดียกับโคมยี่เป็นอันใหญ่ใช่ว่าจะหาดูได้ง่ายๆ

 

 

 

 

สุดท้ายมีคนคว้าโคมไว้ได้ ขณะที่มันยังคงเคลื่อนที่ในแนวระนาบตรงกลางบันไดนั่นเอง

เล่นเอาตกอกตกใจไปกันหมด...

 

 

 

แต่ที่ตกใจที่สุดก็อีตอนที่เงยหน้าขึ้นมาหลังจากกระโดดเหย็งๆเชียร์เพื่อนอยู่ตรงหัวบันได แล้วก็พบกับใครบางคนที่ยืนห่างออกไปไม่ถึงสองฟุตนั่นแหละค่ะ...

 

 

 

 

"....อ...อ้าว...."

 

 ไอ้หยา...!!

 

"...สวัสดีค่ะอาจารย์"  

 

 

....ซีดดดด

 

 

 

ท่านอาจารย์ที่เป็นหัวหน้าของวอร์ดศัลยฯ ที่นังเรนนี่เพิ่งเริ่มขึ้นเรียนวันนี้วันแรกนี่แหละค่ะ

เพิ่งเปลี่ยนวอร์ดวันแรกก็เอาเลยตรูว ..

 

 

 

...อาจารย์เลิกคิ้ว...สีหน้าบอกชัดเลยว่ายืนอยู่ตรงนั้นนานแล้วและเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นยันจบ

(...แน่นอนว่ารวมถึงท่ากระโดดและเสียงโวยวายประหลาดๆทั้งหลายแหล่ด้วย)

 

 

 

*ทรุด*

 

 

 

 

แต่อาจารย์ก็ใจดีนะคะ ไม่ได้ว่าอะไร  ติดจะขำๆด้วยว่า "พวกเอ็งเ่ล่นอะไรกัน"

แต่เล่นเอาใจหายใจคว่ำหมดเลย  เหอะๆ

 

 

 

 

หลังจากอาจารย์แยกออกไปแล้ว

 

 

 

นังเรนนี่ก็ยังไม่ลืมปณิธานเดิม...คืนนี้ยังไงก็จะลอยโคมให้ได้เฟร่ย!!

 

 

 

 

เดินลงมาหาทำเลได้เหมาะเจาะแล้ว กำลังสงสัยกันอยู่ว่าจะทำไงดี เพราะไม่มีใครทำเป็น (เจริญล่ะ)

เลยตัดสินใจแอบสังเกตคนข้้างๆก่อนว่าเค้าจะลอยกันยังไง

 

 

 

"นั่นๆ เค้าจุดไฟแล้ว"

 

 

"อืม...ต้องรอลมดีๆด้วยล่ะ"

 

 

"อ๊ะ..นั่น ลอยแล้วๆๆๆ"

 

 

 

"....อะ...."

 

 

 

"...เฮ่ย...!!!??"

 

 

"ดูดิมันลอยไปติดสายไฟอ้ะ!!!"

 

 

"เฮ้ยๆๆๆ ไหม้ๆๆ ไหม้แ้ล้ว!!!"

 

 

"ระเบิดแน่เลยเหวยยย!!!"

 

 

สารพัดจุดจบเลวร้ายของโคมอันเบ้อเริ่มที่ลอยไปติดกับสายไฟเหนือต่อโต๊ะของร้านอาหารริมทางที่มีคนนั่งอยู่ วิ่งวนในหัวนังเรนนี่เป็นฉากๆเลยค่ะ...แบบว่า "ระเบิดแน่เลย"  "ไฟช็อตแน่ๆ"  "ซวยแล้ว..ถ้าไฟไหม้จะทำไงวะเนี่ย"

อะไรอย่างนี้...

 

 

พร้อมกันนั้น ทุกคนก็พากันถอยห่างชิดไปทางริมน้ำมากขึ้นโดยมิได้นัดหมาย เนื่องจากยังไม่กล้าเดินขึ้นไปเพราะโคมมันติดแล้วก็ไหม้อยู่ตรงสายไฟที่พาดเหนือหัวตรงทางลงท่าน้ำนั่นเอง..

 

 

 

ซวยแล้วๆๆ ถ้าไฟมันไหม้ปิดทางขึ้นท่าน้ำแล้วจะทำไงฟร่ะ  ว่ายน้ำก็ไม่เป็นจะหนีไปไหนเนี่ย 

(คิดไปนู่น)<<คิดจริงๆนะคะ

 

 

มือก็ืถือโคมของตัวเองสองอันที่ยังไม่ได้จุดไฟไว้ด้วยค่ะ (ก็ยังหวงอยู่...ฮา) แต่ก็ขยับออกห่างจากตรงนั้นให้มากที่สุดล่ะ เผื่อจะตูมตามขึ้นมา =_=;

 

 

สุดท้ายแล้วไฟก็ลุกพรึ่บพรั่บอย่างสวยงามอยู่บนสายไฟ เป็นลูกไฟขนาดย่อมๆให้ลุ้นเล่นว่ามันจะไหม้กระดาษทำโคมหมดแล้วมอดไปก่อน หรือจะไหม้สายไฟซึ่งผลออกมาคงจะดูน่าตื่นเ้ต้นกว่าเป็นไหนๆ

 

 

โชคดีที่มันมอดไปในที่สุดค่ะ 

 

 

แต่อะไรที่มัน"ตูมตาม"จริงๆน่ะ

 

 

 

คือคุณป้าเจ้าของร้านที่อยู่ใต้สายไฟเส้นนั้นต่างหาก...

 

 

 

พอไฟมอดปุ๊บ แกก็มาืยืนเท้าสะเอวอย่างสง่างามอยู่ตรงหัวบันได (ตรงที่นังเรนนี่พูด "..สวัสดีค่ะ อาจารย์" นั่นแหละค่ะ ) แล้วก็เริ่มต้นกล่าวสรรเสริญคุณงามความดีกลุ่มผู้ปล่อยโคมเป็นชุด

 

 

 

พวกเราห่อไหล่...หันหลังหนี...แล้วเก็บโคมที่ยังไม่ทันจะได้แกะออกจากที่พับไว้ยัดใส่กระเป๋าทันที...(ฮา)

 

 

 

เค้าเปล่าน๊า...TT__TT เค้าก็ตกใจเหมือนกันนะตัวเอง

 

 

 

 

สุดท้าย โคม 2 อันนั้นก็มานอนแอ้งแม้งอยู่ที่หอ... 

 

และนังเรนนี่ก็ยังคงประวัติเป็นผู้ไม่เคยได้ปล่อยโคมยี่เป็งสักครั้งในชีวิตต่อไป...

 

 

 

(รันทดจริง)

 

 

 

 

 

ปล. ลอยกระทงกัน ถ้าเผื่อพรุ่งนี้ยังมีคนลอยอีก  (เรอะ?) หรือเทศกาลอื่นๆ ระวังตัวนะคะ เราไม่เล่น แต่คนอื่นเล่น เดินอยู่ดีๆไฟจากโคมยี่เป็งหล่นใส่ัหัวก็น่ากลัวอยู่นะคะ  =_=;

 

ปล.2 ยังคงทะเลาะกับโฟโต้บักเก็ต(ตอนนี้รวมไปถึงเว็บฝากรูปอื่นๆด้วยแล้ว ไม่รู้จะอะไรนักหนา) ขอโทษด้วยที่ปล่อยแท็กลายมือแล้วไม่ได้ไปคอมเ้ม้นต์ เพราะมองไม่เห็นรูป ฮืออออออ

 

ปล.3 งดเล่นเรื่อยเปื่อยพักใหญ่มากๆๆๆๆ ตอนนี้ทุกคนเริ่มติวถี่มากขึ้นสำหรับสอบใหญ่ต้นปีหน้าแล้วค่ะ(ที่เขียนขอพรไว้ในกระทงปีนี้นั่นเอง) บวกงานเดิมกับอยู่เวรถี่ๆแล้ว พอมีเวลาก็ไม่อยากทำอะไรนอกจากนอนอีกแล้ว orz"

 

ปล.4 โลโก้วันลอยกระทงของกูเกิ้ล น่ารักจริงๆเล้ย

 

 

แล้วพบกันเอ็นทรี่หน้าค่ะ ^_^~