+*~*+Smile Smile+*~*+

 

สวัสดีค่ะ ^_^~

 

ไม่ได้เจอกันนานเลยเนอะ ช่วงนี้ยุ่งๆ (แต่ก็ยังไปโผล่ที่เฟซบุ๊คอยู่เรื่อยๆ *หัวเราะ*)

 

 

วันนี้วันดี 09/09/09 วันเกิดหนูก๊กที่รัก

ทำอะไรให้ไม่ทัน แต่รู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างให้สมกับเป็นแม่ยก (ฮา) ก็เลยอดตาหลับขับตานอนคลอดฟิกมาได้เรื่องนึงแบบสดๆร้อนๆ  

 

 

 

 

***Warning : เนื้อหาที่กำลังจะกล่าวถึงต่อไปนี้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับ "ชายรักชาย" ค่ะ

 หากท่านไม่ชอบหรือรับไม่ได้ รบกวนปิดเอ็นทรี่นี้นะคะ  ^_^~ 

 

 

Title : Enbrace

Paring : 8059

Rate : PG-13

 

 

 

วันเกิดปีที่ 4 ในชีวิต... 

 

 

เขาจำได้เลือนรางถึงเสียงตบมือที่ดังกึกก้องไปทั่วห้องเมื่อนิ้วปลายนิ้วจรดลงบนเปียโนคีย์สุดท้าย  เสียงพูดคุยจอแจของผู้คนมากหน้าหลายตาในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ของปราสาท  หรือซอกมุมเล็กๆตามหลังผ้าม่านราคาแพงที่เขาวิ่งหายเข้าไปบางครั้งก่อนจะถูกบรรดาสาวใช้ตามตัวเจอ...

 

 

ภาพเหล่านั้นพร่ามัวคล้ายกับกำลังมองผ่านกระจกหน้าต่างในวันฝนตก...

 

 

สิ่งเดียวที่ยังคงชัดเจนอยู่ในความทรงจำ.. คือเสียงเปียโนพลิ้วหวาน  ท่วงทำนองอ่อนละมุนและอบอุ่นราวกับกำลังถูกโอบกอดอยู่ในอ้อมแขนที่มองไม่เห็นของผู้หญิงคนหนึ่ง...

 

คนที่เขาไม่เคยมีแม้แต่โอกาสจะได้พูดคำว่า "แม่" กับเธอเลยสักครั้ง...

 

 

 

 

...................................................................

 

..........................

 

 

 

วันเกิดปีที่  12 ของชีวิต...

 

 

ปลายนิ้วที่สัมผัสลงบนคีย์เปียโนเย็นเยียบอีกครั้งหลังจากไม่ได้แตะต้องมันมาเนิ่นนานให้ความรู้สึกแปลกประหลาดจนยากจะเข้าใจ...

 

 

นับตั้งแต่ออกจากบ้านมา หลายปีแล้วที่เขาไม่เคยเล่นเปียโนอีกเลย...

 

 

เวลายังคงเดินไปข้างหน้า

ทุกอย่างไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมได้อีกแล้ว...

 

...ความคิดเรื่องนั้นทำให้เกิดความรู้สึกราวกับมีหลุมดำขนาดใหญ่อยู่ที่ไหนสักแห่งในอก 

 

หลุมลึกมืดมิดที่ค่อยๆขยายตัวขึ้นช้าๆ ไม่ถึงกับสร้างความเจ็บปวด แต่ก็กัดกร่อนความหมายในการมีชีวิตอยู่ของตัวเองลงไปโดยไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว

 

 

"..."

 

 

ปลายนิ้วพรมลงบนคีย์แผ่วเบา  เสียงตัวโน้ตสูงต่ำกังวานขึ้นจากเปียโนเก่าๆริมหน้าต่าง  แต่แล้วกลับหยุดลงกลางคัน  

 

 

 

"..ฮายาโตะมีมือที่เหมาะกับการเล่นเปียโนมากเลยนะจ๊ะ  เธอจะต้องเป็นนักเปียโนที่เก่งที่สุดได้แน่..."

 

 

 

เด็กหนุ่มแค่นหัวเราะ  ก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง

สังเกตเห็นปลายนิ้วที่สั่นระริกซึ่งเขาอาจจะหลอกตัวเองได้ว่าเป็นเพราะอากาศหนาว...

 

 

 

แต่คงไม่สามารถปฏิเสธต่อหยดน้ำที่เอ่อคลอในดวงตาแล้วร่วงลงบนคีย์เปียโนสีขาวเมื่อเข็มนาฬิกาล่วงเลยผ่านเวลาเที่ยงคืน...

 

 

 

.....................................................

 

.......................

 

 

 

 

วันเกิดปีที่ 15

 

 

...เขาไม่ใช่คนที่เชื่อในโชคชะตาหรืออะไรที่ฟังดูเพ้อฝันเหมือนที่พวกผู้หญิงมักจะเคลิบเคลิ้มตามไปอย่างไร้เหตุผล..

 

 

แต่บางที..มันอาจจะเป็นโชคชะตาจริงๆก็ได้

 

 

 

น่าขำที่วันเกิดปีก่อน  เขากำลังนั่งมองก้นบุหรี่เกลื่อนพื้นในอพาร์ตเมนต์ซอมซ่อเพียงลำพัง  แต่สิ่งที่กำลังมองเห็นในวันนี้คือดวงตากลมโตสีน้ำตาลสว่างไสว

 

สว่างไสวพอจะสาดส่องลงมายังหลุมลึกมืดมิดที่ยังคงหมุนวนอยู่ช้าๆ  แม้จะไม่เหมือนกับความรู้สึกละมุนละไมเหมือนกับที่เคยปรากฏในความฝันบางครั้ง... 

 

 

"สุขสันต์วันเกิดนะ โกคุเดระคุง"

 

 

 

...แต่เท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะยืนยันถึงการมีตัวตนของเขาบนโลกบิดเบี้ยวใบนี้...

 

 

 

 

"ขอบคุณครับรุ่นที่สิบ"

 

 

เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ มองมือของอีกฝ่ายที่ยื่นมาแตะเบาๆที่แขนของตัวเอง

 

เพียงถ้อยคำเรียบง่ายอย่าง ‘สุขสันต์วันเกิด' ที่ไม่เคยได้ยินมาหลายปี  กับสัมผัสเล็กๆน้อยๆที่แสดงถึงความเอาใจใส่กลับทำให้หัวใจพองโตขึ้นอย่างประหลาด..

 

 

 

"โอ้! สุขสันต์วันเกิดนะโกคุเดระ"

 

 

แน่นอนว่าไม่ได้หมายรวมถึงหมอนี่!

 

 

"ปีนี้ก็ขอให้ได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้ไปอีกนานๆเลยน๊า ฮะๆๆ"

 

 

และแน่นอนว่าไม่ได้หมายถึงแขนหนักๆที่ยกมาพาดบนไหล่ของเขาด้วย!

 

 

"เย็นนี้ไปกินซูชิที่บ้านฉันนะ เดี๋ยวจะโชว์ให้สุดฝีมือเลย"

 

 

เด็กหนุ่มกลอกตามองใบหน้าเริงร่าของคนที่ยังคล้องแขนอยู่รอบต้นคอของเขาอย่างถือวิสาสะแล้วก็พ่นลมหายใจออกมาแรงๆด้วยความหงุดหงิด  คิ้วขมวดแน่นจนเกือบจะผูกเป็นปมแต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรต่อเมื่อถูกดึงเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนไหล่แทบจะซ้อนกัน

 

 

"...ปัญญานิ่ม!!"

 

 

 

 

...ไม่ได้ชอบแบบนี้หรอกนะ...!

 

 

แค่วันนี้อากาศเย็นกว่าปกติ  

 

 

แล้วแบบนี้ก็อุ่นดี

 

 

 

 

...ก็เท่านั้นเอง..

 

 

 

 

.........................................................

 

 

.....................................

 

 

วันเกิดปีที่  17...

 

 

 

"งี่เง่า!!"

 

เขาบ่นพึมพำใส่เด็กหนุ่มร่างสูงทื่ยืนหัวเราะด้วยท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ตรงหน้า  หลังจากเจ้าตัวพยายามทำอะไรบางอย่างที่เรียกว่า ‘เซอร์ไพรส์' ทว่าล้มเหลวเป็นครั้งที่สี่แล้วตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้

 

 

"...ก็โกคุเดระฉลาดเกินไปนี่นา"

 

 

"เพราะแกมันบื้อเกินไปต่างหาก!!" 

เขาเถียงทันควัน  ใบหน้าที่ยามาโมโตะลงความเห็นว่ายิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งน่ามองเชิดขึ้นนิดหน่อยพร้อมกับเหลือบมายังอีกฝ่ายด้วยสายตาซึ่งบรรจงปั้นแต่งให้ดูเป็นการเหยียดหยามอย่างที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ความแตกต่างของส่วนสูงจะไม่เอื้อให้ทำท่าทางอย่างนั้นเลยสักนิด...

 

 

"ทำตัวอ้อมค้อมโน่นนี่...คิดว่าจนป่านนี้แล้วยังมีอะไรที่แกจะทำให้ให้ฉันประหลาดใจได้อีกรึไง?!" 

เด็กหนุ่มโวยวายพร้อมกับเอานิ้วจิ้มๆที่หน้าผากกว้างของคนตรงหน้าสองสามทีแล้วหันหลังเตรียมเดินหนี  

 

 

 

แต่แน่นอนว่าไม่มีทางจะเร็วไปกว่าความสามารถหนุ่มนักกีฬาของโรงเรียนไปได้หรอก...

 

 

 

 

.......

 

 

 

...................

 

 

 

 

กลิ่นคาวและรสเค็มปร่าของเลือดยังสัมผัสได้จางๆที่ปลายลิ้นจากตอนที่ริมฝีปากแนบชิดกันโดยไม่ทันตั้งตัว  ดูเหมือนฟันคงจะกระแทกกันเข้าที่ไหนสักแห่ง

 

 

 

"บ้าชิบ! รสชาติแย่!"

 

โกคุเดระสบถออกมาเบาๆ และนั่นเป็นคำสุดท้ายที่ยังฟังรู้เรื่องก่อนคำพูดทั้งหมดจะถูกแทนด้วยเสียงครางหวานหู... เมื่อใบหน้าของอีกฝ่ายโน้มลงมาใกล้ก่อนที่ปลายลิ้นทั้งคู่จะสอดประสานด้วยท่วงทำนองเดียวกัน....

 

 

 

ยามาโมโตะได้พิสูจน์แล้วว่าเขายังมีอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายประหลาดใจได้อีกเยอะ

 

 

 

 

 

...........................................................

 

 

............................

 

 

 

ชายหนุ่มถอดสูทพาดไว้ที่เก้าอี้แล้วทิ้งตัวลงบนเตียง  นัยน์ตาสีเขียวจับจ้องอยู่บนเพดานอย่างเลื่อนลอย..

สรรพสิ่งรอบตัวเงียบงันจนได้ยินเข็มนาฬิกาข้างหัวเตียงส่งเสียง...

 

 

.....ติ๊ก.....

 

 

.....ติ๊ก.....

 

 

.....ติ๊ก.....

 

 

เสียงนั้นราวกับจะขับกล่อมให้จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา  ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและพร่าเลือนพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อยๆหรี่ปรือเมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเที่ยงคืน...

 

 

 

"ฮายาโตะ"

 

 

 

วันเกิดปีที่ 25...

 

 

 

"...ฮายาโตะ" 

เสียงทุ้มเรียกซ้ำอีกครั้งในระยะใกล้กว่าเดิม

 

 

เจ้าของชื่อยังอยู่ในภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น  แต่ถึงไม่ต้องลืมตาขึ้นมาดูก็รู้...

 

 

จะมีไอ้บ้าหน้าไหนกล้าโผล่เข้ามาในห้องนอนของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นมือขวาของวองโกเล่รุ่นที่สิบ? 

 

นอกจากคนที่รู้จักกันมาในวัยเด็กแล้วจะมีใครที่กล้าเรียกชื่อเขาอย่างสนิทสนมขนาดนี้?

 

แล้วยังฟูกที่ยวบลงตามน้ำหนักของอะไรบางอย่างซึ่งทิ้งลงมากับลมหายใจร้อนๆที่คลอเคลียอยู่บนปลายจมูก ไหนจะเสียงหัวเราะน่าหมั่นไส้นี่อีก จะเป็นใครไปได้ล่ะ

 

 

 

 

"...คนขี้เซา.." 

เสียงนั่นฟังดูก็รู้ว่าคนพูดคงกำลังยิ้มแฉ่ง  รู้สึกถึงอะไรบางอย่างนุ่มๆที่กดลงแถวซอกคอแต่ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะปัดป้องอะไรนอกจากหันหน้าหนีทั้งที่ยังไม่ลืมตาขึ้นมามอง 

 

 

เอาเถอะ..เทียบกับที่ผ่านมาแล้วแค่นี้ถือว่าเล็กน้อย...

 

 

 

 

"ตื่นก่อนเถอะฮายาโตะ  วันนี้วันเกิดนายนะ...อย่างน้อยก็ลุกขึ้นมาฟังฉันอวยพรก่อนเป็นไง"

 

 

เจ้าตัววุ่นวายยังไม่เลิกเซ้าซี้  นอกจากปากจะพูดแล้วมือก็ยังสอดเข้าใต้ชายเสื้อเชิ้ตเขาอย่างไม่มีลังเลราวกับเป็นกิจวัตรประจำประจำวันที่ตื่นมาก็ต้องแปรงฟันอย่างไรอย่างนั้น  ทำเอาโกคุเดระเริ่มอยู่นิ่งต่อไม่ไหว

 

 

"ยุ่งน่า...วันเกิดแล้วไงห๊ะ!" 

โวยวายขึ้นมานิดหนึ่งก่อนที่จะคว้าข้อมือคนที่กำลังฉวยโอกาสออกจากพื้นที่ล่อแหลม  ความง่วงเมื่อครู่ดูเหมือนจะเริ่มโบกมือลาเขาไปเสียแล้ว

 

 

นอกจากท่าทางหงุดหงิดของเขานอกจะจะไม่ทำให้ยามาโมโตะสะทกสะท้านแม้แต่น้อยแล้ว ยังกลับจะทำให้ชายหนุ่มแสดงอาการสนุกสนานขึ้นไปอีกจนน่าซัดตรงกลางจมูกที่เที่ยวลากผ่านตรงนั้นตรงนี้แถวซอกคอเขาดูสักทีสองที

 

 

 

"ก็วันสำคัญขนาดนี้นี่นา"

 

 

ความพยายามในการนอนต่ออย่างสงบแห้งเหือดไปแล้วในที่สุด  โกคุเดระลุกขึ้นนั่งพร้อมกับยกมือปัดผมที่ตกลงมาปรกหน้าให้ออกไปพ้นสายตา ก่อนจะมีมือแปลกปลอมยื่นเข้ามาช่วยปัดไรผมไปทัดไว้ข้างหูทั้งที่ไม่ได้รับเชิญ

 

 

"..รู้มั้ยตอนนายเอาผมทัดไว้ข้างหูอย่างนี้น่ะ ดูเซ็กซี่ชะมัดเลย"

 

 

ชายหนุ่มร่างบางขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่... นี่เขาง่วงเกินไปหรือว่าเจ้านี่มันเพี้ยนไปแล้วจริงๆกันแน่

 

 

 

"จะอวยพรอะไรก็ว่ามา เสียเวลานอน"

 

 

"พรุ่งนี้สึนะให้นายหยุดนี่นา  ไม่เห็นต้องรีบนอนเลย"

 

 

"ฉันบอกจะนอนก็คือจะนอน ไม่เกี่ยวกับว่าพรุ่งนี้หยุดรึเปล่า!" 

 

 

ยามาโมโตะหัวเราะเบาๆกับคำพูดเอาแต่ใจของคนตรงหน้า  น่าแปลกที่นิสัยรั้นอย่างนี้กลับทำเขาหวั่นไหวได้ตลอดเวลาตั้งแต่ได้เจอกันครั้งแรก  สองมือเลื่อนขึ้นมาประคองพวงแก้มขาวเนียนของอีกฝ่ายแล้วยื่นหน้าผากเข้าไปชนกันเบาๆ  ดวงตาสีเขียวคู่นั้นช่างมีแรงดึงดูดจนน่าหวาดหวั่น และครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน...

 

 

 

 

"ขอเวลาพูดแป๊บเดียว"

 

 

โกคุเดระพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้  ถึงอย่างไรเขาก็เริ่มจะชินแล้วที่วันเกิดทุกปีต้องมีเรื่องของหมอนี่เข้ามาวุ่นวายทุกครั้งไป

 

 

 

 

"สุขสันต์วันเกิด ฮายาโตะ"

 

 

 

 

 

 

..เจ้านี่ปลุกเขาหลังจากทำงานเหนื่อยมาทั้งวันเพื่อจะบอกแค่นี้เนี่ยนะ! 

 

 

 

"รอถึงเช้าค่อยพูดมันจะตายมั้ยไอ้บ้า?!"

 

 

"อื้อ..ถ้าไม่ได้พูดกับนายเป็นคนแรกต้องขาดใจตายแน่เลย ฮะๆๆ"

 

 

 

โกคุเดระอยากตบหน้าผากตัวเองแรงๆสักที  แต่คิดดูดีๆแล้วน่าจะอยากตบหน้าผากคนที่ยิ้มระรื่นตรงหน้ามากกว่า ถ้าไม่ติดว่ามือซ้ายของตัวเองโดนคว้าเอาไว้แล้วเรียบร้อย

 

 

 

"อะไรของแกอีกล่ะ!"

 

 

 

 "..."

 

 

ความสงสัยยังไม่ทันได้รับการคลี่คลาย  ริมฝีปากของร่างสูงก็ประทับลงบนข้อมือของคนตรงหน้าแผ่วเบา ก่อนจะหันมาสบกับดวงตาสีเขียวสดชวนมองตรงๆ

 

 

 

 

 

"แต่งงานกันนะ"

 

 

 

คิ้วที่ปกติขมวดมุ่นอยู่เสมอคงจะพุ่งหลุดออกจากหน้าผากไปแล้วถ้าทำได้..

 

 

 

"อะไรนะ!?"

 

 

 

"ฉันกับนาย"

 

ชายหนุ่มร่างสูงว่าพลางหยิบแหวนเรียบๆวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วบรรจงสวมมันเข้าที่นิ้วเรียวของอีกฝ่าย

 

"เราแต่งงานกันนะ"

 

 

 

 

 

"..."

 

 

 

 

 

 

 

มีเพียงความเงียบโรยตัวลงรอบกาย...

 

 

 

ไม่มีใครพูดอะไรออกมา... 

 

เมื่อวงแขนแข็งแกร่งรวบตัวร่างบางตรงหน้ามากอดไว้หลวมๆ

เมื่อคนในอ้อมกอดยกมือขึ้นโอบรอบคอร่างสูงแล้วซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้าง  

 

และเมื่อยามาโมโตะกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นก่อนจะเริ่มสังเกตว่าอีกฝ่ายตัวสั่นน้อยๆ พร้อมกับสัมผัสอุ่นๆของหยดน้ำที่ซึมผ่านเสื้อ..

 

 

 

 

 

 "..ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร  ฉันรอได้"

เขาลูบหลังอีกฝ่ายอ่อนโยนพร้อมกับกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..................................................

 

................................

 

 

 

โกคุเดระไม่ได้ตอบอะไรออกไป

 

 

 

 

หลุมลึกดำมืดที่เคยหมุนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในอกเหมือนจะค่อยๆถูกเติมเต็มช้าๆ 

อุปาทานถึงความทรงจำสมัยก่อน...

 

 

.....เสียงเปียโนพลิ้วหวาน  ท่วงทำนองอ่อนละมุนและอบอุ่นราวกับกำลังถูกโอบกอดไว้ในอ้อมแขนที่มองไม่เห็น...

 

 

 

 

"...อืม"

 

 

เป็นคำเดียวที่ตอบรับออกมา...

 

 

 

 

 

....แต่นั่นก็มากเกินพอแล้วสำหรับยามาโมโตะ.....

 

 

 

 

 

-The End-

 

 

 

 

Happy birthday Gokudera Hayato!

 

 

 

 น้ำเน่าเนอะ... *หัวเราะ* จบก็ห้วนๆไปหน่อยรึเปล่า แต่เอาเถอะ มันจบไปแล้ว<< ปัดความรับผิดชอบสุดๆ

 

นังเรนนี่ใฝ่ฝันอยากเีขียนตอนขอแต่งงานมานานแล้วล่ะ ถึงแม้ัมันจะดูแปลกๆไปหน่อยก็เถอะ (ฮา) เนื้อหาก็ยังคงความเอือยเฉื่อยต่อไป  -_-''

 

ยามะรักจริงหวังแต่ง รักกันมาตั้งกะมัธยมยันเป็นมาเฟีย  ชอบความสัมพันธ์แบบยาวๆอย่างนี้ด้วยล่ะค่ะ น่ารักดี แต่เป็น oneshot ก็เลยใส่รายละเอียดได้แค่นี้

 

 รีบจริงจังเลยค่ะ แต่งได้แค่นี้เอง ขอบคุณที่อุตส่าห์อ่าน อา...นังเรนนี่เพ้อๆๆๆถึงก๊กคุงไม่ไหวแล้ว

อวยพรอะไรดีก็ไม่รู้ คิดไม่ออก (มาช่วยกันอวยพรก๊กกันเถอะค่ะ)<<<เ่ล่นอย่างนี้เลย

 

 ตอนแรกตั้งใจจะวาดรูปด้วยล่ะ  แต่แน่นอนว่าเหตุผลคือทำไม่ทัน  orz''

 

ช่วงนี้ยุ่งเหลือหลาย แต่คิดว่าวันนี้ต้องมีฟิกให้อ่านเยอะแยะแน่ๆเลย แค่คิดก็มีความสุขสุดๆ เดี๋ยวจะมาตามอ่านย้อนหลังเมื่อจัดการเวลาชีวิตได้นะคะ ตอนนี้ยังไม่ไหว

 

 

วันนี้ไปก่อน พรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ 

 

ปล.สอบอาทิตย์หน้าแล้วเหวยยยยย

ปล.2 ยังคงทะเลาะกับโฟโต้บักเก็ต เปิดรูปไม่ขึ้นจริงจัง TAT

ปล.3 ถ้าจัดการชีวิตได้ีดี อยากจะเขียนฟิก 8059 แบบเป็นซีรีส์แล้วก็ AU ประมาณว่าทั้งสองคนเปิดร้านอาหารหรือร้านกาแฟ หรือร้านเบเกอร์รี่ อะไรพวกนี้แ่ข่งกันอยู่คนละฝั่งถนน เป็นซีรีส์ยาวแต่จบในตอนแบบไม่ผูกมัด(คนแต่ง)  ท่าทางจะเขียนเพลินดี  ได้แรงบันดาลใจจาก restaurant city ในเฟซบุ๊คแ้ท้ๆ ฮา  รอดูไปก่อนว่าจะได้ทำมั้ย

 

 

แล้วพบกันเอ็นทรี่หน้าค่ะ ^_^

 

มีอะไรผิดพลาดเดี๋ยวมาแก้ไขตอนมืดๆนะคะ แฮ่ๆ